Uncategorized

En dan weer door…

Gisteren na de slapeloze nacht, met mijn ogen dicht, dat wel, vond ik dat het tijd was om aan het balkon te beginnen. De mannen van de spijlen van het hek hadden kennelijk hier en daar, maar vooral daar, iets gekwast en waren met hun grote klossers over de galerij weggetrokken.

Vegen is met aangedane longen en een slechte nacht mijl op zeven, zeker als de bezem een halve bezem is, omdat de steel was afgebroken. De voorkant vegen was de eerste stap, anders konden de planten niet met een schone lei beginnen. Dan de wilgetenen matten door de spijlen vlechten. Het leuke van iets opnieuw moeten doen is de verandering, die je in een vastgeroest patroon kan aanbrengen. Jaar en dag was het hek helemaal bedekt op de zijkant na. Nu begon ik vanuit de zijkanten en hield het middenstuk open. Met het oog op de komende lente, als de prunus van de buren, die tot aan het balkon reikte, weer zou bloeien.

Tot zover ging alles van een leien dakje. Nu de plantenpotten. Wanneer was ik begonnen met halve bomen in evenzo grote potten te stoppen. Ik trok en duwde, sleepte ze aan de stammen naar hun plek. Elke kleine zoveelste aangewaaide plataan of iep, de overmaat, had ik al in zakken gedaan, evenals de grassen en het welig tierende, dat zometeen in de groenbak kon.

004.JPG

Het hijgen nam de vorm van schuren aan, Het op adem komen werd lastiger, veeg teken aan de wand. Beneden zag ik dochterlief met de kleine aan komen wandelen. Snel, snel…Een tandje erbij om het af te krijgen. Dat was zo’n bekende druppel. Het moment dat de vermoeidheid me de adem benam en ik niet of nauwelijks bijkwam. ‘Pas op de plaats’ riep elke vezel. Soms zijn mijn ogen en de vermeende spierkracht, de gedachte mogelijkheden, groter dan in werkelijkheid. ‘Doe ik wel even’, staat er in mijn ziel gegrift, maar dat ‘even’ hebben die longen allang geëlimineerd.  Wie zich brandt, moet op de blaren zitten’, fluisterde het verleden in mijn oor.

IMG-6423

De kleine drentelde om me heen en at als een dijker. Ik zat op de bank en hield Pluis, die absoluut niets begreep van dat kleine grut, uit de buurt. De autootjes volgden elkaar in grote getale op, de ene botsing na de andere en langzaam kwam de lucht weer terug.

Er stond een vergadering en een schilderavond op het program. Vriendinlief probeerde me over te halen, ‘Ik mocht een half uurtje, of op de bank tussen het schilderen door’, maar het lijf, zwaar als stroop, trok een ander plan. Moeilijk maar wijs. Soms is wijs niet leuker.

Weer volgde er een onrustige nacht. Teken aan de wand. De dromen volgden elkaar met tussenpozen op. Gekke dromen. Een dokter die aan mijn bed stond en mijn insuline controleerde. Ik dacht dat ik wakker was en vroeg wie hem binnen had gelaten. Hij stelde zich voor. Dr Ehrich, ik kende hem niet maar in de droom herkende ik hem wel. Ik moest dertig keer geprikt worden en daar zou hij eigenhandig voor zorgen. Ik wilde niet meer staan, maar liggen en draaide een matras in het plastic om. Vliegen en rotting. De anderen om me heen (waar kwamen ze vandaan) doken weg, maar ik rook niets. Een zegen bij dit onheil. De droom ijlde even snel weg als ze gekomen was. Ik belde het ziekenhuis af en meldde me ziek. Wist dat ik niet moest werken. Ik mag me dan één keer branden, maar een tweede  keer overkwam me dit niet.

Met spijt in mijn hart, hoe moest het nou met de laatste keer chemo voor de zus met zeven zussen, de creatieve geest met de piekharen, de man met het brilletje, dat hij droeg als een lorgnet. Al die andere mensen. Het was niet anders. Verleden deed weer een woordje mee: ‘Je kan geen ijzer met handen breken’. Ook waar.

010.JPG

Ik doe iets wat ik zelden doe. Ik berust. Lees bij FB over de winterslaap die een andere lieve vriendin gaat houden en snap haar, als geen ander. Soms heel even maar, moet je alles afritsen. Pas op de plaats en dan weer door.

 

 

9 gedachten over “En dan weer door…

  1. Wat kan jij toch geweldig met de nieuwe energie die je hebt gevonden de woorden rangschikken dat ik jouw vermoeidheid herken als was het die van mij.
    Ik liet de plantenpotten slepen en voel het in m’n vezels. Slaap minimaal 12 uur per etmaal.. Het kan omdat het moet… 😘

    Liked by 1 persoon

    1. Dank Marjanne, en de zon schijnt nog steeds. Herfst vraagt om kalmer aan, om bezinning, om temperen en dat is goed. Zeker als de zon schijnt en het balkon zo goed als klaar is Haha;) ❤

      Liked by 1 persoon

  2. En doseren is zo moeilijk, herkenbaar. Hopelijk weer een beetje ‘bij’gekomen, Berna. Gelukkig lukt het schrijven jou en wat heb je dit mooi verwoord. ’

    Liked by 1 persoon

      1. Beterschap, Berna. Neem je tijd, ik weet uit ervaring dat het lastig is, We hebben zoveel bezigheden die we leuk en fijn vinden om te doen ❤️

        Like

Reacties zijn gesloten.