Uncategorized

Terwijl het langzaam even lente werd

De beloofde 20 graden werd nog lang niet gehaald toen we richting Herwijnen reden. Ik was vergeten hoe mooi de omgeving daar was. Het uitgestrekte Hollandse land tot zo ver het oog reikte en hier en daar doorsneden door rijen populieren, smalle bosschages of een boerderij. De kleine landweggetjes droegen sporen van de tractoren die af en aan reden met hun volgeladen karren.

IMG_5990  IMG_5987

De jongens zaten achterin en dochterlief zat naast me. De jongste was naar het dagverblijf. Prime time voor de twee oudsten. Op naar het Geofort. Iedere school zou deze informatie moeten kunnen oplepelen op de manier waarop ze het uitgevoerd hebben. Visueel, fysiek en vooral intrigerend. We zagen de schaalverhoudingen van de tijd uitgedrukt in lichtjaren en het oppervlak van de huid verkleind tot neutronen en protonen. We konden zien hoe de aarde was in het prilste begin en hoe het zou zijn in de verre toekomst. Met kapla werden torens gebouwd, die door een nagebootsste aardbeving op verschillende schaal werd getest. Er waren vliegtuigcabines gemaakt voor de jonge piloten. Et was nog veel meer te zien.

IMG_5997   IMG_5983

Buiten was er een doolhof en viel er een moord op te lossen. Met spitsvondigheid en de juiste beredeneringen had dochterlief het bij het rechte eind. Het drukbezette restaurant bood nog plek. Haar personeel werkte efficient en was vriendelijk en behulpzaam. De jongens smulden van de frietjes en stoven daarna weer van tafel om in de natuurspeeltuin hun energie kwijt te raken. Zon werkte mee en brak eindelijk door. Het werd koesterend warm met ons gezicht opgeheven. Voor me uit een zee van wuivende cosmea in haar tere tinten.

De omgeving werd steeds drukker bevolkt met kinderen, ouders en grootouders in alle soorten en maten. Herfstvakantie en dat was te merken. Het leukste museum ter wereld verkondigde het bord. Naast de wetenswaardigheden waren de doespelletjes een belangrijke aanvulling. Voor de minecraft stond een lange rij, die we wijselijk links lieten liggen. Met de museumjaarkaart in ons bezit was terugkomen op een rustiger tijdstip altijd nog een optie. Beter intens genieten van een paar dan oppervlakkig van veel dingen.

IMG_5974

Het fort zelf was een bezienswaardigheid op zich. Na alle oude forten die ik vorig jaar bij de voorstellingen had gezien, spande deze de kroon van effectieve vernieuwing zonder de oude kern aan te tasten. Een groot glazen dak omspande de ruimte tussen twee gedeeltes. Elke centimeter was goed benut. Middenin bleef er nog een stuk authentiek invoelen bewaard door de smalle omloop met vochtige muren en grond. Daar moesten de soldaten doorheen gekropen zijn. Aarzelend voegde het heden zich naar het verleden. De opluchting toen het echt alleen maar een doorgang en niets meer dan dat bleek te zijn.

IMG_6009

Met twee jongens, moegespeeld achter ons aan, liepen we terug naar de auto en kwamen een van mijn schatjes tegen van de oude school samen met zijn moeder. Warme omhelzing. Even knuffen. Zo lang niet meer gezien. Onderweg wilde ik de wilde landweggetjes en dochter lag in een appelflauwte toen ik vlak voor ons een buizerd zag, die zich op een prooi stortte. Fototoestel niet bij me en veel te langzaam om de vogel met zijn machtige gespreide vleugels vast te leggen. Er zaten er verderop notabene nog twee. Ik moest vaker het veld in, bedacht ik ter plekke.

Met twee dommelende jongens achterin reden we terug naar huis terwijl het langzaam even lente werd.

2 gedachten over “Terwijl het langzaam even lente werd

  1. Ik ben eens gaan googelen waar het zich juist bevindt. Het lijkt me heerlijk vertoeven en ‘amper’ anderhalf uur rijden van hieruit. Het staat dus op ons verlanglijstje met de kids. Dank voor de tip, Berna.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.