Uncategorized

Je bent nooit te oud om te leren

Het verzuimen om te kijken hoe laat de bus ging vanaf mijn vaste halte leverde een wachttijd van 22 miuten op. De weg lag er in zondagse rust bij. Een man was in deze vroegte zijn huis aan het leegruimen, of opruimen. De spullen stonden grotendeels voor de voordeur. De kauwtjes speelden tikkertje met elkaar en doken in een vlucht achter elkaar aan. Ik hoorde: ‘Pak me dan, als je kan’ in hun klokkende geluid. En ik wist dat ik iets te laat zou komen.

029

Dat besef noopte tot extra snel wandelen, voor zover dat tot de mogelijkheden behoorde. De brede traverse over, het futuristische station vanaf de bovenkant  strekte zich uit in een bleek zonnetje, dat maar niet door het wolkendek heen kwam. Herfst toverde goudgele grassen te voorschijn en bloeiende bruidsluier kroop opstandig over de betonmuren heen.

In het Pandhof van Sinte marie werd ik in tijd eeuwen teruggeworpen met haar elfde eeuwse kloostergang. Overal zaten mensen ingespannen te turen naar torens en schansen, muren en bogen. Ze hadden allen een schetsboek op de knieën en een penseeltje of potlood in de hand, een handige aquarelset in draagbare uitvoering onder bereik. Dat ik later was, vijf minuten, gaf niets. Er waren zelfs bankjes leeg. Urban sketching op een zondagmorgen in een hofje waar de hectiek van buitenaf stilviel met de vlucht van de duiven mee.

016.JPG

Bogen en muren, bakstenen muren, die ik begon met steen voor steen te tekenen. Dat was veel werk. De boom een uitdaging, het groen ervoor idem dito. Diepte later toegevoegd. De eerste poging bij de tweede tekening viel stil in een mathematisch probleem. Hoe verhoudt zich de linker muur tot de rechter. ‘Teken eerst de hoek en volg dan de stenen’ was de droge tip van vriendinlief. Daar kon gevoel niet tegen op. Het klopte als een bus.

017-1.jpg

006.JPG

Later kwam er een tekengenoot naast me zitten en er ontwikkelde zich een aangenaam gesprek, waarbij heel wat wetenswaardigheden werden uitgewisseld. Schoolperikelen, opvoeding en levenslessen. Achter ons kwamen tot twee keer toe stadswandelaars met gids en wij ontvingen daardoor, gratis en voor niks, een uitleg over de geschiedenis van Sinte Marie. Er was een overlevering bij, waar een bisschop zo boos werd, dat hij met een wittebrood het kind van de bakker doodsloeg. De stem van de verteller klom langs de bogen omhoog en leverde gekrulde mondhoeken op. De stenen hoek lukte.

023

Alle tekeningen op eeen rijtje en een stempel van de Urban Sketchers. Altijd leuk om de verschillende blik van de anderen te volgen, het materiaal, de invalshoeken. Ieder een eigen unieke handtekening. Na een warme omhelzing voor vriendin en de belofte om volgende keer weer samen te tekenen met kompaan vervolg ik mijn pad. Op naar de nieuwste kleinzoon. ‘Oefening baart kunst’, mijmer ik na mijn tweede keer straattekenen.

039.JPG

De Vleutense weg was lang, dat wist ik, maar ik was vergeten dat het eigenlijk mijl op zeven was. Toen ik eindelijk in de kussens zeeg, daalde de moeheid neer. Moe maar voldaan, met dit wondertje der natuur in mijn armen, vredig aan zijn middagslaap en met bewondering voor de trotse ouders, die het zo goed deden samen. Ze hadden de babytaal onder de knie. Een australische moeder, Priscilla Dunstan, had dat ontdekt. Baby;s geven universeel allen duidelijk aan hoe ze zich voelen. Het verschil zit hem in de klank van het huilen. ‘Neh is honger, eh is boertje, owh is moe, eair is darmkrampjes, heh is schone luier.’ Proefondervindelijk laat kleinkind zelf het achter elkaar horen. Wat een rijkdom om al die verschillen te kennen en te weten wat baby wilt. Om elkaar liefdevol te begrijpen.

033

De terugweg toch weer die Vleutense weg af, maar nu was ze aanmerkelijk korter met genoeg afleiding in mijn hoofd. Een ding staat vast. Een eyeopener die babytaal, een rustbrenger van het eerste uur.  Je bent nooit te oud om te leren.

 

3 gedachten over “Je bent nooit te oud om te leren

Reacties zijn gesloten.