Uncategorized

Adem in, adem uit

Ze waren laat, de scholen met groepen kinderen voor de voorstelling. Men vergat dat alle 153 kinderen, die zouden komen, tijd nodig hadden voor het uitzoeken van een plekje en voor hun jas. Voordat alles goed en wel geinstalleerd was, ging er zeker een kwartier over heen. Één school kwam niet opdagen, omdat er bij het ruilen met een andere school iets was misgegaan. Wat jammer voor de kinderen, want de voorstelling was geweldig.

008

Altijd knap als je in je eentje, letterlijk en figuurlijk, want de voorstelling heette Eendje, met drie poppen de aandacht vast kan houden. Wat meespeelde was het ingenieuze decor, dat ter plekke en snel gewisseld werd, terwijl de voorstelling gewoon doorging en de grappige en vele stemmetjes die de poppenspeelster Kim van Zeben in petto had. Groep drie was aan het begin van het schooljaar eigenlijk gewoon groep twee. Als de poppenspeelster zich richtte op iets in de verte, draaiden alle hoofden verwachtingsvol om.

Mij was een vergadering in de middag door het hoofd geschoten. Gelukkig mailde de voorzitter en kon ik nog snel ter plaatse zijn. Vanuit het lichte heden naar het historische verleden. Ik hoorde allerlei journalistieke begrippen voorbij komen. Templates, lead en streamers vlogen over de tafel. Het blad was toe aan vernieuwing van de inhoud. Het moest fris en pakkend ogen. Wat leuk om daar met elkaar over na te denken en rond te wandelen in een compleet onbekende, nieuwe wereld. Sinds ik de toezegging had gedaan om te schrijven voor de jeugdcronyck, waren er al eerder deuren open gegaan naar het onbekende.

Nadenken over hoe te schrijven is linke soep. Er valt een stuk poezie weg, als het te belerend wordt. We zitten echter met twee journalisten om tafel. Ik schrijf vanuit het hart en vanuit het kind, met hun verwondering om de wereld die zich openbaart.

007

’s Avonds kon ik eindelijk penselen. Ik had twee foto’s laten vergroten, van spelende kinderen aan zee. Het bleef zoeken naar een opzet. Mijn losse toets was nog veel losser dan die van mijn grote voorbeeld. Het doek bleek alweer aan de kleine kant voor de forse insteek. Langzaamaan kwamen vorm en verhoudingen samen en begon de zon te schijnen. De avonden samen met hard werken en een, in dit geval, klassieke omlijsting vormden altijd weer een ontlading. We hielden laat op. Om half twaalf stapte ik de duistere ParkBee in en heel even was daar een lichte paniek toen ik een stem achter me en, al snel, naast me hoorde. Holle voetstappen versterkten mijn angst. De heer, die me achterop liep zei tot overmaat van ramp dat we hier nu samen liepen. Waat bedoelde hij daar nu mee? Er was verder niemand, het was aardedonker en de slagboom was dicht.

Door blijven lopen en vooral blijven ademen. Niets aan de hand. De man had de auto iets voor de mijne geparkeerd en maakte snel wat licht. Met kloppend hart maar uiterlijk onbewogen liep ik door. Voor de slagboom sloeg nog eens de schrik om het hart. Parkmobile opende niet. Als redder in nood klonk de stem van zoonlief door de telefoon. ‘Maak eerst je telefoon leeg’. Dat was inderdaad de boosdoener. Op een dag toch weer aardig wat bijgeleerd. Toen de boom openzwaaide, duurde het nog een tijd eer ik de hartslag weer onder controle had. Adem in, adem uit.

3 gedachten over “Adem in, adem uit

Reacties zijn gesloten.