Uncategorized

Een herhaling waard

Vannacht heb ik repen driehoek-pannenkoek gegeten, compleet met suiker op driehoekbordjes. Er was een groot gezelschap en de tafel was niet gedekt, maar er stonden grote witte banken met tafeltjes ertussen. Er was plek genoeg. Het werd een soort lopend buffet en de pannenkoekentafel met hartig en zoet stond wat bezijden de drukte.

Er was vandaag uitval bij de publieksbegeleiders dus belde men of ik vandaag kon invallen bij de voorstelling Eendje. Vandaag geen ziekenhuis maar kinderen van groep drie, vier en vijf. Het kwam goed uit, dit rustige begin van de dag, want gisteren was het heerlijk maar hectisch toeven in de dierentuin met beide dochters en de drie jongste spruiten. Het loonde de moeite.

We waren ’s morgens op tijd om te zien hoe de panda’s gevoederd werden. Ze knabbelden in alle rust hun bamboe naar binnen, half liggend en zittend, in hun ruime hokken, om daarna weer verder te soezen. De pagode alleen al was een ingenieus staaltje van een bouwwerk. Het was door de Chinezen zelf opgebouwd met zachte Chinese muziek in de sfeervolle hoge ruimtes.

009  005

Bij de beren was het niet minder interessant. Dat kwam ook door de vrijwilliger in een standje met berenschedels en botten, waarbij de grootste schedel van een imposante holenbeer was geweest. Het verhaal ging over de adoptie van dansende beren uit de voormalige oostbloklanden. Er liepen er nu negen rond in het park en ze  kwamen steeds meer tot rust. Langzaamaan  kwamen de natuurlijke gewoonten terug, al waren sommigen te erg beschadigd. Ze oogden goed en de wolven, die in hetzelfde bos rond dolden, hielden het spanningsveld intact en de dieren fitter.

018.JPG

Bij de olifanten was het onrustig. Een bul en een vrouwtje stonden apart en in het hok er vlak achter, slechts gescheiden door een hek, liepen nog wat andere vrouwtjes onrustig, trompetterend en grommend heen en weer. Het mannetje was in musth. Het was een bijzondere gewaarwording. De manier waarop de bul controleerde of de koe al er klaar voor was, het verstrengelen van de slurfen en de uiteindelijke bestijging. Nog nooit gezien en ook nog nooit zo duidelijk de olifanten gehoord. Onderzoek leerde dat de opgewonden toestand circa zes dagen duurde en dan zou het mannetje verstoten worden. De kudde zelf kent in het wild een vrouwelijke leider en bestaat uit zussen, tantes, de moeder en de kinderen.  De mannetjes vormen een kleinere groep.

Het was  de dag van het geluid, zelfs de pinguins lieten zich horen. Bij de tropische vogels was het stil op een sonoor zengeluid van een prachtige blauwe vogel na. Daar aten we ons broodje op. Even helemaal in rust. Geen wind, geen lawaai en in het schemerdonker.

078

Bij de aquaria met de kleurrijke koralen was ook een bak met minieme kwalachtige diertjes. Tegen de blauwe achergrond waren de doorschijnende diertjes goed waar te nemen. Sneeuwwitte doorschijnende dansende miniaturen, parapluutjes van glas zo leek het.

047

De Orang Oetan die hoog boven ons in een circuit van stalen draden boven de weg hing en zich voort bewoog door poot voor poot te verschuiven terwijl hij met de achterpoten op een draad stond was een spectaculaire attractie op zichzelf. Doodgemoedereerd en bedaard schoof hij door, terwijl hij met een schuin oog naar beneden keek. Voor hem was het ook een waar schouwspel, al die omhoog glurende wonderlijke tweebenige wezens met hun Iphones als zwarte balkjes op ooghoogte.Onverstoorbaar werkte hij het hele parcour af.

Aan het eind van de dag geen driehoek-pannekoeken, maar rode ogen en brandende voeten. Wat een topdag. De mooiste dierentuin tot nu toe, met ruimte voor de dieren, met zorg voor haar bezoekers, met een enorm natuurlijk speelparadijs, waar menig schoolplein nog een puntje aan kan zuigen. Hart voor de zaak spreekt uit alles maar vooral uit de ontspannen dieren zelf. Een herhaling waard.

 

.

7 gedachten over “Een herhaling waard

Reacties zijn gesloten.