Uncategorized

Zo oud als je nu bent

Ooit, lang geleden, heb ik in een rotan wieg gelegen. Er is een kleine foto van. Een rond bolletje boven de dekens. Een sluier om het licht te verzachten. Het eerste meisje na een reeks van zes jongens.

109

Nu is het meisje die wieg ontgroeid en tegelijkertijd komt er iets terug van die onbevangenheid van een pasgeboren kind. ‘Hoe ouder, hoe gekker’ luidt het spreekwoord, maar in variatie op een thema zou ik willen zeggen: ‘Hoe ouder, hoe zachter’. De scherpe kantjes zijn er af. Elk onderwerp is goed om over te praten zonder te willen bewijzen. Het leven komt en het gaat, een eb en vloed en wij deinen op de golfslag mee. Een paar dagen geleden wilde zoon weten of het geen gek idee was nog maar vier jaar van de sterfdatum van mijn moeder af te zijn. De jaren zijn omgevlogen. Maar er waren jaren bij dat er geen eind aan leek te komen en er waren jaren bij om te vergeten. Veel van alles, het hele pakket aan leven. Ik ben nog steeds aan het uitpakken. De touwtjes zijn los, nu het papier, straks zal ik de rijke inhoud in heel haar omvang kennen.

009

In Houten ontdekte ik een uitgebreide snoepwinkel, een luilekkerland voor geletterden, maar ik was er op de valreep. Tien voor vijf, de uithangborden werden al naar binnen gereden. Graag had ik even willen dwalen, omdat het er zo heerlijk was met de boekenwanden tot aan het plafond. Een paradijs aan avonturen en reizen, een wereld van mogelijkheden. Daar vond ik het boek waar ik tot dan toe tevergeefs op zoek naar was geweest. ‘Herinneringen aan de toekomst’ van Siri Hustvedt wist de verkoper blind voor mij te grijpen. ‘Is het een cadeautje?’ vroeg hij vriendelijk. ‘Nee hoor, voor mezelf’. ‘Zal ik er een zakje om heen doen’. ‘Graag’. Buiten stond ik en dacht…’Het is wel een cadeautje, mijnheer’. Elk boek is een cadeau omdat het iets toevoegt. Het had best als cadeau ingepakt mogen worden met een mooi lint erom heen. Er bestaat niets leukers dan uitpakken.

De middag rolde uit over het voetbalveld. Gras ontbrak, de geur van siliconen steeg boven het groene tapijt uit. Een zoon nog maar en de ander keek toe. Die had de ochtend ook thuis gevoetbald. Twee verloren wedstrijden, maar geen verloren middag. Rond het veld geen vertier, geen bankjes om op uit te puffen, geen schaduwbomen. Het rubber, de brandende zon, het glimmende hoofd van de zoon en ik.

008

In de supermarkt drentelde ik voor de wijnen. Het moest een lekkere worden voor zuslief en haar man. Een chardonnay met een fraai uiterlijk, ook al zegt dat niets over de kwaliteit. Ik was uitgenodigd voor een balkon barbecue. Dat betekende de elektrische versie als een welkome vervanging van de houtskool. Gaar zonder rook. Wel het gezellige keuvelen erbij, over mensen, het leven, en ja, zelfs hier ook, de dood, waar de dag in de ochtend al mee begonnen was door het lied op de radio van Freek de Jonge: ‘Er is leven na de dood’.

Het principe op is op en weg is weg hoorde ik tussen de antwoorden door. De ouwe romanticus in mij houdt wel van fantasierijke gedachten over voortzetten, bij me houden, inlijsten en omlijsten. Niet tussen vier wanden maar au naturel, onder een boom waar een merel merelt en de leeuwerik zingt.

De Feuille Morte van Jaap Fischer misschien wel. Zonder de kist graag. Doe mij maar een lakentje. Een letterlijke fragment van Jaap is: ‘Ik zoek de rust van een kist, van een lange houten kist. Onder een spotvogel die in een treurwilg Feuille Morte zingt, zijn neus gesloten met zijn poten omdat het lijk zo stinkt’.

Dood met een vleugje humor. Maar eerst nog even de rest van het cadeau uitpakken. Je wordt per slot van rekening maar één keer zo oud als je nu bent.

 

6 thoughts on “Zo oud als je nu bent

Comments are closed.