Uncategorized

Vruchtbare aarde

In de ochtend bij de gemeente een bevestiging halen, dat ik me keurig gedragen heb. Een digitale afspraak en daarbij op tijd afgehandeld. Wat een verschil met vroeger, waarbij je soms een half uur of langer moest wachten. Daarna na de fysiotherapie en nog een korte aarzeling of ik wel of niet naar de tuin zou gaan. Al met al bleek het een zeer productieve middag te zijn. Het uitzicht op mijn molen was bijna weg, dus waren de wilgen het haasje en snoeide ik de linkerkant van de tuin, zodat er een horizon in het zicht kwam. Daarbij moest ook de kleine wilde apothekersroos er aan geloven. Alle verhoute delen, of in ieder geval een groot gedeelte ervan, knipte ik weg. Nu maar hopen dat ze nog een kleine opleving heeft en weer wil bloeien.

007

Met het gemaaide gras zag het eruit om te zoenen. Het probleem waren de wilgentakken. Waar moet je met het spul naar toe. De takkenril lag al vol. Achter de compostberg was nog wel ruimte, maar daar hing de zeer doornige kleine witte guirlande d’amour overheen. Het belemmerde het vrije werken. Toch bracht ik ze daar onder. Tot het najaar waren ze uit het zicht. daarna moest daar flink gesnoeid worden en konden we misschien wel een vuurtje stoken.

008.JPG

De lathyrus in mijn zelf gefabriekte stelling tierde welig en gaf uit dankbaarheid heerlijk geurende bloemen. Ik zou ze eigenlijk moeten plukken, want dan bloeien ze nog uitbundiger. In de wetenschap dat ik vanavond door moest naar een vergadering en ze te lang in de auto moesten blijven liggen, schortte ik het op tot de volgende keer.

010.JPG

Vrouwtjes merel kwam op bezoek en bleef kalmpjes doorgaan met het zoeken naar haar wurmen. Nicandra was bezig het pad te veroveren en de buitenste planten trok ik eruit met wortel en al. De kluiten zette ik tussen het groot hoefblad aan de oever van de sloot. Daar mocht ze verder gedijen. De zaaddozen waren in drie stadia aangeland. Wonderen der natuur, die ingenieuze omhulsels.

005  003  004

Na gedane arbeid was het zoet rusten. Een toost op de tuin, op de ex-buuf die overhaast en veel te jong vertrokken is uit het wereldse en op de vader van de kinderen. De gedachten vlochten zich door het groen heen. Het leven was grillig, onnavolgbaar soms, maar goed.

IMG_1147

In de spiegel tegen het vermolmde huis van de oude, keek een klein heksenvrouwtje me verwilderd aan. Haren woest, tuinshirt, de rode bezwete konen. In de Bernagie veranderde ik nog wat aan het laatste schilderij.  Genoot van mijn habitat, van de stoel die ik bij de kringloop had gevonden en die naadloos paste bij de rest van de inrichting. Met de twee lege accu’s van de maaier in de tas, werd het de hoogste tijd om de kuierlatten te nemen.

De wegen stroomden vol en zelfs de sluiproute liep vast. Met Utrecht op mijn duimpje wist ik nog net op tijd te komen op de vergadering. Het Swifterbant-verhaal werd goed gekeurd. De editor gaf er zijn fiat aan. Nu moesten we nog aan wat smeuïge foto’s zien te komen. Aan het eind van de productieve avond wachtten de twee dochters me op. De jongste had ik in de groep gehad. Eerst kreeg ik een prachtig mini concert op de dwarsfluit en daarna wist ze niet hoe snel ze haar portfolio moest halen. Met elkaar zaten we op de bank en bekeken de heerlijke verzameling aan technieken, kunstwerken, projecten en feesten aan de hand van de vele foto’s. Prachtige herinneringen en zo leuk om ze weer terug te zien.

Moe maar voldaan stapte ik in de kleine blauwe. Hoeveel facetten telt een dag. In ieder geval gedijde het goed in vruchtbare aarde.

 

2 thoughts on “Vruchtbare aarde

Comments are closed.