Uncategorized

Ere wie ere toekomt

Het s drie uur ‘s nachts. De hitte trekt zich er niets van aan en blijft met dagwarmte hangen in huis. Beneden staan de openslaande deuren wagenwijd open. Wesp haalde me uit de slaap. Niet handig, want straks roept het ziekenhuis en is een beetje conditie wel gewenst. Het was een lanterfantdag geweest van het zuiverste water. Achterstallige kleine klussen dienden zich aan. Heerlijk miesmuizen op de vierkante centimeter. Eerst de planten op het balkon verpot, tot het water met straaltjes de make-up uitwiste en daarna de aangedane oude parasol zo goed en zo kwaad als het ging opgezet. Dat had beter andersom gekund, maar ach.

De dag ervoor op de tuin had ik heerlijk buiten zitten schilderen. De oude kwam en kletste twee uur over zijn kleine wereld. Een krappe jas met weinig meer op het netvlies. Ik dacht dat het doek ‘Meisje in de spiegel’ klaar was, maar dankzij zijn visie zag ik dat het niet kon wat daar op het doek gebeurde.

004

Ze spiegelde niet, maar beiden leefden een volstrekt eigen leven. Goed nagedacht en duwen en trekken tot handen en oor op de goede hoogte zaten. Met een voldaan gevoel sloot ik het af.. Nog lang niet voltooid, maar weer op de goede weg. Dat gaf rust. Later verder.

IMG_1126.JPG

Ik heb me toch opgegeven voor de zonnebloemen van van Gogh en Georgia O’Keeffe. De laatste heeft een volstrekt andere schilderstijl dan ik, maar is wel een powervrouw van het eerste uur. Flower power heet de cursus. De kracht van de bloemen, naar waarneming, verdroogde zonnebloemenharten en anderszins. Er werd opgetogen gereageerd omdat ik gekozen had mee te doen. Op de tuin kan ik eventueel vast oefenen met de levende have daar. Tere lathyrus weet ik ineens. Een loffelijk streven. Wie weet.

Voor zoonlief had ik tijd om uitgebreid een heerlijke nasi trafasie klaar te maken. Dit keer met broccoli, courgette en paksoi. Dwars door de koelkast heen levert treffende combi’s op. Daarna naar het centrum en ook nu was het drentelen geblazen. Winkel in en winkel uit. Het lummelde voort. Niets gekocht behalve de hoognodige boodschappen, groene zeep voor de penselen en boterhamzakjes. Thuis de was opgehangen, hier en daar de rommel opgeruimd. Niet gelezen, niet geschilderd. Morgen is er weer een dag. Wel heb ik alle mails beantwoord en dat gaf  een opgeruimd gevoel.

siri hustvedt

Ik kwam in een interview in de Zin van deze maand een titel tegen die intrigeerde door de onmogelijkheid ervan. ‘Memories of the Future’ heet het boek en het is geschreven door Siri Hustvedt. Het gaat over de rol die vrouwen hebben, onder andere  in de kunst en waar mannen overheen walsen. Het urinoir van Duchamps uit 1917: ‘Fountain’ genaamd, dat wereldberoemd is geworden, wordt door een aantal mensen toegeschreven aan de Duitse Dada-dichteres Elsa von Freytag-Loringhoven. In See All This, een kunstmagazine, staat een heel artikel over deze ‘Oermoeder’ van de conceptuele kunst. Zij en niet Marcel Duchamp had wereldberoemd moeten worden met ‘Fountain’. Het is haar handschrift op de pot, R. Mutt en dat stond vermoedelijk voor een van haar woordgrappen. Zij struinde de straten af op zoek naar schoonheid en vond die in allerlei objecten. Haar Objet trouvé was haar bezieling.

Deze geschiedenis is subtiel verwerkt in het boek van Hustvedt, waarbij de schrijfster in dialoog gaat met haar jongere zelf, aan de hand van vergeten aantekeningen van vroeger.

Eerst het boek lezen en daarna in de wereld van de Dada-koningin Elsa duiken. Daar mag wel een aureool omheen. Ere wie ere toekomt.

 

 

4 thoughts on “Ere wie ere toekomt

Comments are closed.