Uncategorized

De bui mocht los

De kleine blauwe prins mocht bij de garage blijven, toen ik er in alle vroegte naar toe gereden was. Hij zou nagekeken worden en een stempel verdienen. Dit keer had ik geen vervangende auto genomen, maar een elektrische fiets. In een vlaag van heimwee naar de fietstochten in het Zeeland van vorig jaar, koos ik voor dat vervoersmiddel. Lekker op de fiets, haren in de wind, zon op de toet, regencape onder de snelbinder en licht trappen door de handige aandrijving.

005

Fiets en ik moesten even aan elkaar wennen, maar algauw had ik zijn kuren en zijn grilligheid in de gaten. Wilde ik harder gaan dan duwde ik nog extra de pedalen aan en dan schoot ze naar voren. Zo werd ik toerist in de eigen omgeving. Fietsend zie je zoveel meer omdat de heelheid van de indrukken, het gedetailleerde zicht, de geur, de vrije wind die langs je gezicht strijkt en het kleinste geluid de beleving sterker maken. Door Vreeswijk heen fietsen betekende terug in de tijd te zijn als wijkverpleegkundige op de Wierslaan. De flats nog hetzelfde. Het gezin, waar ik destijds kwam, allang vertrokken of overleden.

De deur zwaaide open, daar stond de man, die me door de bedompte huiskamer begeleidde naar zijn vrouw, die ik hielp bij het wassen om daarna om de schone vochtkussens van benen de zwachtels te wikkelen. Of die keer dat er een walm van vette olie uit de kleine keuken steeg. Hij was kaantjes aan het bakken en probeerde  ze uit de olie te scheppen met een plastic zeef. Als bij toverslag was de zeef opgelost en hield hij alleen nog het handvat en de ring eraan vast. Hij smeet het ding door de achterdeur naar buiten, waar nog meer van de onvolkomenheden van zijn leven lag. Twee oudjes, die samen aan het redderen waren. Maar altijd die bulderende stem en die grote brede grijns van oor tot oor.

012.JPG

Ik reed langs het poppenhuis van een vriendin van af en toe, die als een rode draad door het leven wandelde. De fiets danste op de keien en nam het hochie naar de ophaalbrug met het grootste gemak. Op de brug nam ik een foto van het weidse uitzicht , daar waar de Vaartsche Rijn na de Oude Sluis de Lek instroomt.

015-1.jpg

Langs de Lek fietsen is een beleving. De prachtige verkleuringen van de begroeiing van de uiterwaarden waaierden breed uit.  Het is een vogelparadijs bij uitstek. Daar op de dijk vliegen de zwaluwen kriskras heen en weer, verstoord een reiger met zijn schorre roep de meeuwen die eigengereid rond stappen, hoog op de poten en bedaard,. Ze trekken zich niets aan van de querulant. Hij delft het onderspit, krijst een paar keer luid en stijgt op. Hij vliegt een heel eind met me mee.

023.JPG

Er passeren wat auto’s, verkeer is hier altijd goed te horen door de A2 die over de brug van Vianen raast. Ik vind tussendoor weggetjes dwars door de polder heen. Voel me de koningin te rijk. Daar staan de koeien vlakbij het hek en als vroeger stopte ik en aaide de voorste. Ze schudt met haar kop en snuift onder mijn hand vandaan.

019.JPG

Langs het uitgestrekte land bij Lopik trok ik richting IJsselstein en stopte even bij de kringloop. Eigenlijk alleen maar omdat het lijf niet meer gewend was om op een zadel te zitten en om doorbloeding smeekte . Wandelen door de rijen met de, op kleur gesorteerde, kleding, de schoenpartijen, de rijen boeken en prullaria en de sfeervolle opstelling van de meubels. Een warenhuis met allure, deze kringloop. Er werd in het vroege morgenuur gedweild, gestoft en gepoetst. Deze mensen hielden van hun zaak. Dat was duidelijk te zien.

032.JPG

Uitgerust dook ik tussendoor naar Nieuwegein, om via het park bij oud Jutphaas te belanden. Het Fort lag er uitnodigend bij. Rondje Fort en Plettenburg. Daar het laantje met de loslopende dames kip en hun hanen. Ze hadden kleintjes.

Toch even terug naar huis en dan een app. De auto stond klaar. De lucht was inmiddels betrokken en de donderbui hing als een heftige preek boven mijn hoofd. Dat betekende de kortste weg. Getoeter, daar zoefde zuslief langs. Een korter praatje door de dreigende bui. In noodtempo, zo snel als de fiets hebben kon en mijn benen wilden gaan, ving ik bij de openstaande brug de eerste dikke druppels. Dat beloofde wat. Nog haastiger redde ik het net voordat de hemel openscheurde.

De kleine blauwe stond al te wachten. Ze glom aan alle kanten. Goedgekeurd. Stempel erop en klaar. Triomfantelijk liet ik de drie dikke druppels op de dichte verpakking van mijn poncho zien. ‘Op alle fronten droog gehouden’, glimlachte ik de man toe. In de auto was het warm en behaaglijk. Muziek onder de knop en gaan. De bui mocht los.

5 thoughts on “De bui mocht los

  1. Dat was echt heerlijk met je meefietsen, tussen de geuren, kleuren, zuivere luchten en natuur.
    Elektrisch fietsen, ik blijf het een prachtige uitvinding vinden. Mijn vrijheid, mijn blijheid, mijn sportiviteit, mijn genieten.

    Liked by 1 person

    1. Lang kon ik niet meer fietsen vanwege de longen. Maar vorig jaar ontdekten de zussen en ik de elektrische fiets. Een openbaring. Heb nu een oudje gekregen, die maar een paar kilometer kan. Sparen voor een nieuwe. Gisteren was een heerlijke dag. ❤

      Like

Comments are closed.