Uncategorized

En garde

Alle festivals met Pinksteren heb ik links laten liggen en ben gaan schilderen in mijn eigen kleine stilte. De buren waren druk bezig met water geven, planten opbinden, maaien. Eens in de paar dagen is er tijd en ruimte voor het groter werk. Ik heb alleen wat jonge planten knoflook-bieslook neergezet. Juist omdat  het me volslagen vreemd was. Het ruikt heerlijk. Ik kreeg van de buurvrouw nog wat tomatenplanten. Ze staan nu in de volle grond. Dan is het te hopen dat het een droge zomer wordt. Tomaat kan niet goed tegen regen op haar bolletje.

Af en toe kwam er een buitje over. Dikke zomerdroppels, die weinig zoden aan de dijk zetten, wat de droogte betreft. Het blijft qua vochtigheid ruim binnen de marge. Ik kijk het jonge groen omhoog. Ze beginnen al aardig te wortelen. Net als ik trouwens. Ik ontdek de kleine aanvullingen die er nog moeten komen. Er ontbreekt in het atelier een opklaptafel, waarop ik de telefoon kwijt kan als ik schilder naar foto en waar ik aan kan schrijven.

014

Deze week was de week van de mail. Ik stuurde er een naar de Wijze in Hongarije als antwoord op zijn uitgebreide verhandeling over tijd en hoe verleden en heden in elkaar overliepen. Hij is zijn schriftelijk leven met foto’s, kattebelletjes, brieven aan het inventariseren en archiveren. Bij het uitwerken van de dagboeken van mijn moeder maakte ik hetzelfde mee. Een spagaat van formaat. Met één been stond ik in het verleden van de jaren tachtig en met het andere in de tegenwoordige tijd. Met de brieven van mijn moeder, gericht aan mij en de Wijze, in de jaren zeventig, vulde het nog meer de gaten in de herinnering op. Zij beschreef vanuit haar kant mijn vertrek en aan de gebeurtenissen die mij overkwamen gaf ze haar eigen draai. Ik weet nu hoe het toen was en begrijp soms, nu pas, hoeveel impact mijn handelen destijds gehad heeft op al die andere, mij omringende, levens. In mijn jonge overmoed was bewust leven ten volle in ontwikkeling.

017-e1560237559538.jpg

Het is de reden geweest dat ik later, bij het werken met de kinderen op school, altijd geprobeerd heb om juist die kant los te kriebelen. Oorzaak en gevolg. Iemand reageert omdat men reflecteert op jou. De eigen rol daarin. Het blijft een boeiend proces en er kwamen mooie dingen uit voort. Heerlijke filosofielessen waren dat. Kinderen denken puur en eerlijk en stellen onbevangen vragen. Geen betere partners om mee te sparren.

De tweede mail kwam van een lieve vriendin. Een correspondentie tussen ons waar een stilte was gevallen na een stormachtige ochtend. Die periode van bezinning was nodig om de kaarten te schudden en de vriendschap te herijken. Dat die mogelijkheid er is, is goed voor een liefdevolle basis en we zouden het ooit nog vieren. Ze is op retraite gegaan en diep in zichzelf afgedaald. Mijn pad loopt over overkomelijkheden,  Diepgaande beschouwingen kun je laten of je eigen maken. De keus is aan jou. Fijn om weer op de oude voet door te kunnen met onze mijmeringen over leven en dood.

016

Twee belangrijke boodschappen van buitenaf om te mogen diepduiken. Nu ga ik eerst de grote foto’s ophalen en daarna weer naar mijn eigen retraite-oord. Omdat het vandaag lukken zal, zegt het gevoel, en regen en wind niet deren kan. Ik ga schermen met de penselen. En garde.

 

 

5 gedachten over “En garde

  1. En weer schrijf ik het, ‘wat een rijkdom zo’n plek voor jezelf’. Waar je kunt tuinieren, lezen, schrijven, schilderen, echt GOUD waard. Mooie beschouwingen heb je in je verhaal verweven. Dank voor weer zo’n mooi ‘schrijsel’, Berna.

    Like

Reacties zijn gesloten.