Uncategorized

Een diepe slaap

Terwijl ik druk aan het schrijven was in alle vroegte, stond ergens in een andere stad een kleine jongen zenuwachtig aan het dekbed van zijn ouders te trekken. Kleinzoon zou die dag met mij naar de dierentuin gaan. Interessant hoe verschillend parallelle levens verlopen op dezelfde tijd. Op dat moment beschikte ik over alle tijd van de wereld, want ik zou hem pas om half elf ophalen.

Het beloofde een prachtige zonovergoten dag. Waar ik niet bij stil had gestaan werd me al gauw duidelijk. Mannen in gele hesjes op de weg, een kilometertje vóór het park. Ze zwaaiden met staven en dirigeerden een lange rij auto’s naar de linkerkant een groot en hobbelig veld op. Gelieve daar te parkeren. O, o en ik had nog wel kleine dribbelbeentjes bij me. De voorzienigheid had me een rugzak meegegeven, mijn zwarte fysiotasje. Daar konden de sportschoenen uit en de overlevingspakketten, brood, appel, banaan en water in. Ziezo. We waren er klaar voor. In de vroege ochtendzon was ik blij met het gele dikke vest en mijn sjaal.

048

Ik had het geluk de primeur te mogen hebben van een kind dat de apen alleen maar van televisie en foto’s kende. Succes verzekerd. Vooral bij de mantel-bavianen was hij niet weg te slaan, de grote grijze olifanten op de handige kijkbanken aan de overkant van het pad, zorgde voor een boeiend schouwspel. Maar de kleintjes bleven de ‘Broer’. De jonkies konden het niet zijn. Hoe ik ook soebatte. Toen er ook nog een middelgrote olifant bijkwam verschoven de eerste ideeën.

We aten er tegelijkertijd een broodje. Naast me zat een oma met een kind of drie. In een tel besefte ik dat we allebei met een broodzak op schoot, redderend en delend, op elkaar leken. Niet dat ik me hoog boven de oma’s van nu vind staan, grijs, getaand, brilletje, maar ik denk me altijd jonger. Daar zat ik. Roodbruin, getaand, brilletje, met een grote broodzak op schoot. Slik. ‘Kom jongen we moeten voort.’ Natuurlijk hadden de honderden andere mensen in het park ongeveer hetzelfde idee. Wat een verloop en een verschuiving kan dat te weeg brengen. Ik had geen plattegrond, we dwaalden op de bordjes in de goede richting. ‘Mis niks’ stond er op een bordje onder de andere bordjes. Nee, dat probeerden we ook .

069

Op de een of andere manier ging het verlangen bij het bord van de tijger en de neushoorn maar niet in vervulling. Het bord van het Dinobos kwam heel erg vaak langs, maar die hadden we al doorgelopen. Het hele park lang masseerde ik kleinzoons gedachten om een hol of grot minder eng te vinden. Aan het eind van de tocht was hij toch echt het donker naar de vleermuizengrot ingelopen en die van het konijnenhol. Daar kwam wat voortvarendheid van mijn kant bij kijken.

063

De prachtige plek van de kraanvogels en de Japanse poortjes met de verstilde muziek brachten even rust in de heksenketel. Dat was hard nodig want daarvoor hadden we een bakje friet en een kroket opgepeuzeld en wat vruchtendrank genuttigd. Kleinzoon het gros van de natie en oma de brokstukken. Er ging zelfs appel achteraan. We hadden eerst in een rij gestaan, waar de frietbakker het niet bij kon benen, dus weken we uit we naar de binnenplaats en zochten, ondanks het heerlijke weer op het overvolle terras, de stilte van binnen en lege formica zalen op.

087.JPG

In de oase van rust sloot de kleine Japanse tuin met karper, meerval en kraanvogel ter compensatie op de drukte er als slotakkoord prachtig op aan. Nog een blik op de vale gieren met hun indrukwekkende koppen en vleugels, de giraffen en de zebra’s, de rode Pandabeer, waar prompt een knuffel van mee moest en dan huiswaarts. Een kilometer lopen met kleine beentjes is een gotspe, maar een kilometer lopen met oververmoeide beentjes is een pittige zaak. In zijn zitje met het snorren van de motor en het zoeven langs ‘s lands wegen schuddebolde het hoofdje in een diepe slaap,

3 thoughts on “Een diepe slaap

Comments are closed.