Uncategorized

Penselen maakt volkomen Zen

Bij de school waar ik mijn twee kleinzoons op zou wachten zat poes op een grijze steen en koesterde zich in de warme stralen van de lentezon. Nooit begrepen waarom ouders buiten moeten wachten, terwijl er zoveel meerwaarde in de kring te halen valt. Ik kletste wat tegen poes, die onmiddellijk bij zoveel zoete genegenheid zijn waardering verpakte in het geven van tientallen kopjes tegen mijn berenjas.

Een jongetje rende langs met de prullenbak die hij ergens buiten school geleegd moest hebben en zei:”Er zit een poes achter U’. Ik antwoordde, dat ik het wist en dat deze schoolkat wel vaker kwam begroeten. ‘Hij kan je wel krabben hoor’, waarschuwde hij. Maar ik verzekerde hem dat ie al vriendschap had gesloten. Achterdochtig keek hij richting Poes, haalde zijn schouder op en ging naar binnen. Even later kwam de meute druppelsgewijs naar buiten.

Ik had een verrassing voor de jongens die prompt begonnen te vissen. Na KidZcity en Balorig, waarvan ze eigenlijk wel wisten dat dat niet mijn ding was, want ‘oma’s houden van musea en theater’ vonden ze, gaf ik ze als tip van de sluier mee, dat Oma dit nog nooit gedaan had. Daarna kwamen de meest wilde staaltjes van vermaak voorbij. Bungeejumpen,  karten, vliegen zonder vliegtuigje met van die vleugeltjes. Helaas pindakaas. We stalden de auto voor hun huis en gingen met de benenwagen richting stad. Gezellig keuvelend en af en toe weer een idee. De oudste raadde het ten slotte.

017

Een 3D film. Welke werd weer een raadspelletje, maar even later zaten ze met een kleine bak popcorn en een Ice-tea achter hun Blues Brothers-brilletjes braaf te wachten tot het geweld los zou barsten. Ik verdenk bioscopen er van een pact gesloten te hebben met ontwerpers van gehoorapparaten, want de muziek kwam op volle sterkte door mijn dove omaoren heen. Oma gaat 3D. Geen slechte titel voor een film.

020

Tot mijn opluchting viel de film in de smaak. Legopoppetjes dansten om mijn hoofd, slecht nagesynchronisseerde cliché’s vlogen erachter aan. End well all well en ‘net niet te spannend’ vond de oudste. Onderweg hadden we nog een kleine filosofie over ware vriendschap en de mazzel van het hebben van een broer. Alleen al om die tussenmomenten, liefdevolle aandacht, zijn dit soort uitstapjes goud waard.

IMG_9937

De overgang van Lego naar de wereld van Breitner en zijn Japanse periode vergde wat Zen, maar eenmaal in het atelier daalde de rust weer. Het blijft iedere keer een heerlijke uitdaging. Er was thuis door de anderen al wat voorwerk gedaan, maar ik had eigenlijk mijn zinnen gezet op het portret in de spiegel, dat er aan de wand hing. De foto was gemaakt door Paul van der Lugt , de eega van Mieke en toestemming om er mee aan de slag te gaan was snel verkregen. Breitner en Japan in een sfeer van kimono’s, bamboe en sierlijke bloemrijke dames verdreven de laatste hoekige beelden op mijn netvlies en alles werd weer rond en zacht.

IMG_9971

De eerste opzet staat erop. De wand vult zich met een Japan door de eeuwen heen door een tikje Chinees, een vleug Breitners wasvrouw, Japanse bespiegelingen en tere witte Sneeuwklokjes op een botanisch vel. Penselen maakt volkomen Zen.

 

 

6 thoughts on “Penselen maakt volkomen Zen

Comments are closed.