Uncategorized

Zet de sluizen maar open

Gisteren moest ik hals over kop een aantal handelingen verrichten om op tijd te kunnen aanvangen met de schilderlessen. Twee weken lang niets gedaan en al weer aan het popelen om de penselen ter hand te nemen. Van al mijn goede voornemens was niets terecht gekomen. In tegendeel. Ik zou de penselen bijvoorbeeld allemaal even goed schoonmaken en daar lang en uitgebreid de tijd voor nemen. Zoals altijd met tijd tikte ze weg eer ik het in de gaten had. Vakantiesnelheid, voorbij voor je het wist en dat is bijzonder in mijn geval. Ik ben al vrij, heb alle dagen vakantie, waar het het heilige moeten betreft. Qua vrije tijd zou ik alle tijd van de wereld moeten hebben. Niets is minder waar.

In het scala aan opgelegde mogelijkheden zijn er een aantal vaste componenten geslopen. Ik kan er niet meer van buiten, ook al is het betrekkelijk, maar ik verlang ernaar als het er niet is. Dat is een veeg teken aan de wand. Schrijven en schilderen zijn er twee van. Lezen een wat vagere, de laatste tijd. Ik neem er minder tijd voor, ben sneller geneigd het op zij te zetten voor iets anders. Om over het huishouden maar te zwijgen. De tuin staat in winterstand, het tuinhuis is er nog niet, het voelt als een afbraak. Even kan ik er niet zijn. Emotioneel niet.

Enfin, met mijn houten kist op pad om even later beschamend mijn gehavende haren in ogenschouw te nemen onder het kritisch oog van de meester. Er bleken er nog voldoende goed om mee aan de slag te gaan. Wat ik niet voor mogelijk had gehouden bleek bewaarheid te worden. Het geheel kon met ogenschijnlijke minieme veranderingen in licht en donker nog levendiger gemaakt worden. Ineens was er diepte, doorleefden de foudralen, waren de asperges dicht in de buurt van het reële beeld.

005

Kalm en geduldig zitten we aan de tafels en poetsen en kletsen en dassen en kletsen. Er worden prachtige dingen gemaakt, soms klassiek, soms moderner, maar alles met die eeuwenoude technieken van laag over laag over laag. Ik leer verf transparanter te maken met standolie en medium en denk te vaak nog in groot. Kleine hoeveelheden zijn er maar nodig van alles. De omschakeling van groot naar klein denken is in alles voelbaar en heeft wat voeten in de aarde om teneinde wel te lukken. Grote stappen gauw thuis hoort daar niet bij. Hier past naadloos het spreekwoord: ‘Haastige spoed is zelden goed’. Mijn mede kompaan, die op hetzelfde lesniveau zit, verzucht dat hij het zo graag af wil hebben en trotseert zorgvuldigheid, wat een wegvegen en opnieuw beginnen met zich meebrengt. Nee, traag gaan de uren, maar met beoogd effect.

010Under construction

Als de stenen tafel haar kleur krijgt, blijken de vormen in elkaar te passen. Volgende keer drie voorwerpen van thuis mee nemen, het liefst van verschillende stoffelijkheid en vorm. Heerlijk om er mee te mogen stoeien en uiteindelijk de vruchten te plukken. Het eeuwige wonder van iets creëren, dat er daarvoor nog niet was. Uit hoofd, hart en handen een dergelijke geboorte mee te maken is iedere keer weer opnieuw een wonder. Het maagdelijk witte vel, het lege paneel, het woordloze scherm te vullen met nieuwe eigen ideeën. De vervulling van het scheppend vermogen, dat zoveel vreugde schenkt. Het zijn waarden die de ruimte verdienen waar ze om vragen. Er valt niet aan te tornen. Zet de sluizen maar open.

One thought on “Zet de sluizen maar open

Comments are closed.