Uncategorized

De tijd zal het leren

Gisteren wandelde de kans om te verrassen en een zelf verzonnen overrompelingstechniek uit te voeren parmantig aan me voorbij in een uitgelaten rij. Twee aan twee liepen ze, stilstaand, trekkend, huppelend, babbelend. Mijn partner in crime voordat ik werd uitgeschakeld, maande ze met de blik van een ervaren rot aan om door te lopen, omdat die blauwe auto hen daar de kans toe gaf. Ik zat achter het stuur en werd niet herkend. Zo ging de ex-collega op in het stellen van de hoogste prioriteiten en de kinderen in het kennelijk in vooruitzicht gestelde uitje.

036Schatten zijn het.

Toen ik de vertrouwde koppies zag, ging er een schok van aandoenlijkheid door me heen. Ik heb hetzelfde bij alles wat, zeer recentelijk, herinnering is geworden, met name omdat ik weet, dat ik niet meer deel uit maak van het proces van groei tot ontgroeien van hun voedingsbodem. Dat voelt gek. Ik hou van mijn kinderen, van al mijn kinderen en als je rekent dat dat dertig jaar lang ongeveer groepen van rond de 25 kinderen zijn geweest, dan is het een respectabel aantal. Bij elkaar zo’n 750 zielen, die ik heb mogen helpen kneden en vormen in de basis. Dat wil wat zeggen. De sociale media zijn onontbeerlijk om te kunnen blijven volgen. Niet allemaal natuurlijk, maar een aantal. Stemmen uit het verleden die weer lichtend vorm geven aan hun bestaan en aan het mijne in die gouden tijden van weleer.

Het vraagt wel om een volgende missie, betekenis geven aan het leven om je heen in een ruimte, die dicht bij je ligt en waardoor je gevoed zal worden en tot nieuwe inspiratie komt. Het kan niet zo zijn dat een boek, het schilderen, een museum of de tuin daar voldoende rekenschap aan zal geven. Ik heb meer nodig. Interactie. Natuurlijk met de zussen en vriendinnen, maar nog meer dan dat. Is het tijd om achterover te leunen en terug te kijken op een rijk leven of is het een teken aan de wand dat er nog meer in het vat zit en het niet is uitgeschonken tot op de bodem.De factor ‘zorg’ trekt.

mueckRon Mueck

Ik voel me nog te jong om tot totale versterving over te gaan. De vegetatieve staat van zijn van een aantal ouderen, leeftijdgenoten, benauwd me. Ze leven op bij bezoek, of juist niet, spelen patience en houden deuren gesloten, richten zich op structuur in tijd en verbeiden in narrigheid of verbittering over de wereldse ontwikkelingen. Dat zou op zich allemaal in orde zijn, want ‘leven laat leven’ als geluk niet aan hen voorbij is gelopen. Geen woord rep ik er over. Wie zijn wij om de waarden van een ander af te nemen. Zelfs de verbittering kan het hoogste gespeelde en gewenste drama zijn en de lol daarom.

051Marc Sijan: Cornered 2011

Verdrietig word ik ervan als het onmacht is of onkunde, als het een aftakeling is tegen wil en dank, die zich heeft ingezet. Waar ligt de grens van het erkennen van het onmachtig zijn. Natuurlijk schrijf ik dit op, omdat het zich dicht bij me aan het voltrekken is en er mensen zijn, die dat uit liefde niet zien, terwijl het een aantal anderen zo glashelder schijnt. Het zijn zulke invoelbare emoties. Het vasthouden van het oude beeld, de opleving uitvergroten tot het normale bestaan, de ogen sluiten voor de minuscule en grotere veranderingen. Kracht is er nodig en groei in het aanvaarden van de onvolkomenheid van dat doen en laten, voor het bijten der jaren in de gezonde mens en het bijstellen van de optiek. De tijd zal het leren.

 

12 thoughts on “De tijd zal het leren

  1. Lieve Berna,

    Jij bent niet iemand om stil achter de geraniums te verpieteren en ik denk ook niet dat het de wereld goed zou doen. Een verspilling van al die mooie energie, kennis en liefde zou ik zeggen. Want ik kom toch regelmatig situaties tegen – ook dichtbij huis – waarin ik denk ‘hadden ze maar een Berna gehad als kleuterjuf!’ Maar ja, dat is allemaal leuk en aardig, als het lichaam niet meer zo goed wil, dan is dat toch iets waar je maar mooi mee moet ‘dealen’. En dat is gewoonweg ronduit knudde, om het even zacht te stellen.

    Dus mijn radartjes draaien nu met volle toeren… want er moeten meer wegen zijn naar het kunnen doen waar je zo veel van houdt. Een eigen youtube kanaal (hm, wel hip, er zijn meer leerkrachten die het doen, maar misschien wat te indirect? Of we nomineren je eens voor een TEDtalk? Jij hebt zoveel verhalen….), zo nu en dan eens een schilder-of theatermiddag voor een klein groepje kinderen…… ik heb geen idee wat er mogelijk is (ook qua lichamelijk/energie) en ik begrijp ook heel goed dat het een proces is wat tijd en acceptatie vraagt, dus het zal ook niet op stel op sprong kunnen of hoeven gaan.

    Maar ik wilde je toch even laten weten dat ondanks dat je zelf er toch regelmatig tegenaan loopt dat je er nu (meer) buiten lijkt te staan, je voor velen echt nog wel telt en het zeker nog geen tijd is om je af te schrijven. Hooguit tijd om een andere vorm te vinden, maar die is er wel, daar ben ik echt van overtuigd.

    Heel dikke knuffel,
    Marjolein

    Liked by 1 person

    1. Lieve marjolein, ik kan nu nog niet veel doen omdat ik tot 1 september in de ziektewet loop. Daarna ga ik los en hou me aanbevolen voor de vele momenten, die zich ongetwijfeld aan zullen dienen. Dat zijn er vast en zeker veel. Heb ook gedacht om met bepaalde doelgroepen aan het werk te gaan, vluchtelingenkinderen of demente bejaarden, die ook zo veel meer kunnen dan mogen!
      Dank je wel voor het hart onder de riem. Dit wat ik geschreven heb gaat over een oude vriend, die ik graag zou willen helpen maar die deskundige hulp nodig heeft.

      Like

  2. Hoe je dit hebt omschreven Berna, geweldig. Ik vind er veel herkenning in. Wat jammer is dat in mijn omgeving een gedeelte van de buitenwereld al bij voorbaat zegt dat het voor mij niet kan. Dat is opboksen tegen twee dingen: jezelf aan de hand houden door absoluut in het leven te willen blijven staan, er is nog genoeg wat ik kan doen en geven en opsnuiven, altijd in voor interactie, kunst en boeken en kijken naar, maar daarnaast is er ook het gevecht tegen de bekrompenheid van ‘dat kun je niet, dat is te zwaar’. Maar toch steeds meer, ook na het lezen van jouw stukje, weet ik weer dat alleen ikzelf kan bepalen wat te aanvaarden is in de onvolkomenheid…en ook ik wil nog van alles.

    Liked by 1 person

    1. En vooral dat laatste is waar. Je leert je eigen grenzen kennen door er overheen te gaan bij tijd en wijle en alleen jij kan dat beoordelen. Soms is de tol de terugslag van een dag, maar de wetenschap gegroeid! Klein leven kan tot grote hoogte stijgen. Liefs!

      Liked by 1 person

  3. Het is teveel om ineens te beseffen wat een mooie overdenkingen. Jouw aanbod om Renate’ haar dagelijkse werk te spiegelen in ons dagelijkse werk. Het tussen de sanseveria’s kijken is de mogelijkheid om iets te blijven zien. Tot snel 😘

    Liked by 1 person

  4. Ik…haha…ik heb het boek nu uit. Er zijn zoveel aanknopingspunten of zaken die ze noemt, waar veel over te denken valt. Ik heb het met bewondering opgezogen. Kritisch blijven denken in het uur van de dood, ze heeft een aantal belangrijke issues over het leven en de dood aangehaald en zoveel filosofie neergelegd. Ze heeft zich de eeuwigheid ingeschreven! 😉 Wordt vervolgd.

    Liked by 1 person

Comments are closed.