Uncategorized

Daar is alles mee gezegd

In het ‘Dagelijks werk’ van Renate Dorrestein komt een hoofdstuk voor dat handelt over de aspirant-schrijver. De schrijfster verhaalt dat ze ontelbare manuscripten opgestuurd heeft gekregen en dat ze met regelmaat ook mensen moet teleurstellen, net als de uitgevers, waar het desbetreffende stuk al eerder langs was gestuurd. Ze memoriseert zichzelf als : De vernietiger van dromen. Dat dit haar onder het tanden poetsen te binnen schiet, zegt alles over de orde van belangrijkheid. Ze heeft maar een eerste eis voor aspirant-schrijvers. ‘Het vermogen om kritiek te accepteren’. Dat is er een van levensbelang.

001Eindeloze oefening

Omgaan met teleurstellingen is iets wat je al doende leert. Door het leven zelf en de eigen rol daarin. Een belangrijk hulpmiddel daarbij is het volgen van de ontwikkeling van het kind. Hele discussies heb ik aangezwengeld met ouders over de belangrijkheid van het stapelen. Eindeloos konden kinderen in de knutselhoek bezig zijn met stapelen van alles wat voorhanden was om dat met veel lijm en liefde, vooral dat laatste, aan elkaar te plakken. Als daarbij de berg steeds weer uit elkaar valt omdat de lijm niet deugt, moet er gezocht worden naar de juiste kleefkracht van bijvoorbeeld sterke lijm. Dus een beetje van jezelf en een beetje van het gereedschap. Ook de constructie kan niet deugen. Als je met een doosje begint en je wil er een grotere rij bovenop plakken zal het ook instorten. Door steeds alert te blijven en te vragen wat ze ontdekt hebben, wat wel werkt en wat niet, waar het aan ligt, wat er tegen te doen is om het op te lossen, groeit het inzicht. Teleurstellingen hebben alles te maken met het verwachtingspatroon dat het zicht op het inzicht in nevelen hult. De wens is de vader van de gedachte” hoor ik uit het verleden en zie de opgeheven vinger erbij.

025reflecteren kan je leren

Mijn reflectiekringen waren de basis van het hele onderwijs. Het leerproces kreeg zin door het open vragen stellen, door ruimte te geven aan de gedachte, door samen te filosoferen over oplossingen. Ergo, door het inzicht te vergroten en nieuwe manieren te vinden om de volgende stappen te kunnen zetten.

Je zou er vanuit mogen gaan dat het gesneden koek is als we groter groeien. Niets is minder waar. Het blijft een emotionele kant met zich meedragen en die laat zich niet snel onderschoffelen door kritiek. Waarom is men teleurgesteld als er afgewezen wordt, wat er gecreëerd is? Omdat het gevoel overheerst als persoon afgewezen te worden. Het is wat anders dan afgebrand worden, maar het ligt wel in diezelfde orde van grootte qua gevoeligheid. Onbegrepen reist men verder, om daarbovenop dezelfde fout te maken, omdat de kritiek niet binnenkomt.

035

Renate schrijft een brief naar een van die aspirant-schrijvers wat een bittere teleurstelling zal hebben opgeleverd. Toch zegt ze nergens dat de vrouw niet kan schrijven. Ze heeft het voornamelijk over de keuzes die er gemaakt worden om het verhaal pakkend te maken. Helemaal aan het eind wordt de deur geopend voor een nieuwe versie van het verhaal, met wat tips en mogelijkheden.  Dat laatste wordt vaak opbouwende kritiek genoemd. Ik zou, bij alles wat ik schrijf, een klein criticus op mijn schouder willen hebben zitten, met dezelfde vragen als in de reflectiekringen op school. ‘Waarom doe je dat, heeft het effect, zo niet kan je het een andere wending geven, waarmee het meer effect beoogt’. Enzovoort. Misschien zit ze er al lang. Fluistert ze van alles in mijn oren en boort vooral de kwaliteiten aan. Nu zegt ze: Omgaan met teleurstellingen is deuren openhouden voor mogelijkheden. Daar is alles mee gezegd.

 

 

 

 

 

 

3 thoughts on “Daar is alles mee gezegd

  1. Mooi stuk weer. Nu zou ik best wat kritiek willen spuwen om je ter wille te zijn maar ik weet echt niets. 😊

    Ik moet trouwens echt eens aan dat boek van Renate beginnen. Helaas houdt Murakami me daar nog steeds vanaf.

    Like

Comments are closed.