Uncategorized

Zien en beleven

Bij elk reclameblok ontvouwt zich wel minstens een aantal keer de inhoud van de grote envelop en toont een cheque van 1000, 10.000, 100.000 en zelfs een miljoen euro’s. Doorgaans trekt het filmpje gedachteloos aan mij voorbij. Het overbrugt de wachttijd van het ene naar het andere moment. Gisteren bleef het haken in verlangen. Stel je toch eens voor.

We waren die dag naar Amersfoort getogen. Een wereld waar ik niet in thuis ben, namelijk die van de verkopers van tuinhuizen en blokhutten met een gestroomlijnde babbel. Hier gaat het grote geld in duizelingwekkende vaart in woorden over de toonbank, nulletje meer of minder maakt allemaal niet zo uit. Het huis zelf valt in cijfers reuze mee, maar voordat het staat is er het driedubbele bijgekomen en met de fundering is het hele bedrag ineens verdubbeld. Langzaam vult mijn arme hoofd zich met verbindingen, steunbalken, millimeters dik hout, messing, wordt mijn idyllische huis met de ramen bedolven onder nog meer nullen door het glas van een extra deur, extra raam. Een dikke mist komt opzetten en de getallen, de onderdelen en de stem van de man verdwijnen, dompelen onder in de dikke wattendeken. Ik wil weg. Offerte mee, mogelijkheden mee, dik boekwerk mee, dat voor een jaar aan bestudering in zich draagt.

Moen komt ze brengen

Toeval bestaat niet, Vanmorgen bij het scrollen door wat foto’s heen, kom ik op myalbum.nl de making-off van de Bernagie tegen. Het lieve oude ateliertje, waar het zo veel jaar zo goed toeven was en waar ik eigenlijk nog steeds zo veel van hou. Het unieke is dat mijn broer met zijn bloed, zweet en tranen eigenhandig alles uitgedokterd heeft, de fundamenten gelegd en het huis zelf met behulp van de familie vol verve in elkaar heeft gezet. Wat een beauty. Daarvoor moest eerst de oude schuur in Driebergen afgebroken worden en vervoerd. ‘Van dik hout zaagt men planken’, zei men vroeger als je er van langs had gekregen. In dit geval was het van oud hout zaagt men planken, net zolang tot het geheel naar eigen ontwerp stond als een huis met echte dakpannen. Kom daar nu nog maar eens om.

Kijk zo gaat t snel

Mijn dromen zijn te groot. Ik zal ze terug moeten brengen tot haalbare realiteit. Waarschijnlijk moet het toch weer een bouwpakket worden, waar we met de familie aan kunnen zagen, klotteren en boren. Voor een keer wens ik, daar, in dat reclameblok, tussen twee momenten door, een lot uit die loterij, een engel die neerdaalt met een zak geld, een schenking van een anonieme gever met centen, een boom in mijn tuin, waar het geld groeit tot in de wolken. De droom knaagt een gat in mijn gezond verstand, schopt een deuk in mijn verlangen. Maar het allerliefst, wil ik eigenlijk het oude huis weer in de nieuwstand, dat  liefdevolle handwerk van broer. Met zorg, aandacht en toewijding uit de denkbeeldige as verrezen als de Feniks naar een nieuw en vreugdevol bestaan. Het ontwerp van broer met het licht alom en het eigengereide nokkie van glas als persoonlijk detail. En de pannetjes. Zodat we ‘Het regent, het zegent’ kunnen zingen als de pannen nat worden.

wel even erbij blijven

Zwager heeft de vloerplaten, zegt ie. Broer heeft het verstand. De zonen en dochters hebben de spierballen en ik heb grootse dromen én een verlangen dat gestild wil worden. Ramen zijn er al en dakpannen. Nu alleen het hout nog. Daar hebben we geen loterij voor nodig. We gaan ijzer met handen breken, huizen als kastelen bouwen. Want een kasteel hoeft niet groot te zijn. Een van drie bij vier is voldoende. Met een nok van glas. Geen kasteel, maar een juweel. We gaan het zien en beleven.

4 thoughts on “Zien en beleven

Comments are closed.