Uncategorized

Ieder in een eigen auto

Het voordeel en tevens het nadeel van alleen tafelen is, is dat de oren open staan en dat je ze eenvoudigweg niet uit kan zetten. Men heeft de mond vol van de Internetinfiltratie, maar in een restaurant ben je ook niet onverdeeld veilig. Tafels hebben millimeters tussenruimte en, o, arme ongelukkige alleengaande restaurantganger, je pikt wat op hier en daar of je nu wilt of niet. Daarnaast zat ik ook nog achter het stel en kon dus beeld en geluid op elkaar plakken. Dat is veel privacy op een postzegel. Ik had al geprobeerd in mijn eigen sores te schuilen door uitgebreid mijn mail te checken op de iPhone, maar toch vlogen er meer dan flarden gesprek over mijn hoofd en ik kreeg het er warm van. Niet omdat ze in de gaten hadden dat ik hier de luistervink aan het spelen was, want dat predicaat zou niet helemaal eerlijk zijn geweest. Niet ik was de schuldige, maar de tafeltjesbaas, die aan zijn inkomen dacht. Nee, het was de stroefheid waarmee het gesprek zich omspinde.

008

De houding al. Zij tegen de muur en hij met zijn rug naar me toe. Het nippen van haar glas verried dat ze zich doorgaans bij een kopje thee hield. ‘Neem jij witte wijn? Doe mij ook maar een glas.’ Geen likkebaarden, geen fonkel in de ogen, maar als een echte reclamelook-a-like. Ze legde zonder pardon haar keuzes in zijn handen. Hij schoof wat houterig aan, waar zij had zitten talmen met haar jas uitdoen. Bij mij rinkelden de eerste bellen al. Ze had haar mooiste fallow kanten jurk aan en de sepia schoenen en de tas matchten bijna. Hij zat stijfjes in zijn blauwe boord met geel/oranje ruiten spencer. Zijn donkerbeige broek met messcherpe vouw schoof over zijn schoenen, decennia te lang.

016 Slechtvalk

Mijn blik flitste heen en weer tussen het beeldschermpje en de realiteit en ik voelde, nee, ik was een voyeur pur sang. Het kwam door het grote ongemak dat zij uitstraalde en de verwantschap, die woordeloos tussen haar en mij in schoof. Ik heb bewust niet het gesprek gevolgd. Ik was er niet om de intimiteit van anderen te delen, maar het waren woorden die als losse flarden uit het samenzijn vielen en alertheid kweekten, het was de afstandelijkheid die niet overdreef. Het was een eerste kennismakingsgesprek, waarbij uit alles bleek dat het op zichzelfstaand zou blijven. Hij boog niet vertrouwelijk over, zij bleef tegen de rugleuning geplakt zitten en de formele algemeenheden kenmerkten de voornaamste pijlers van het samenzijn. Als ik schrift bij me had gehad, was het begin van een roman ontstaan. Alhoewel, nu had ik ten volle de observatie voor de bril.

028 Heerlijke salade

De tekst bleef een ballonnetje, dat er boven zweefde. ‘Wat doe je, waar woon je, heb je kinderen.’ De stilte sneed er door heen. Ongemakkelijke omlijsting voor een samengroei. Ik dook in mijn salade en genoot van de asperge, de pijnboompitten, de geitenkaas, waar ik tegenwoordig smaken bij denk. Alleen het takje dille explodeerde achter de werkeloze papillen. Het glas witte wijn fonkelde, de zon scheen en schuin door het raam zag ik de dikke Dollies duif hun eigen Annie M.G.Schmidt verhaal vliegen. Op mijn netvlies toefde nog de tantes koe, de geit, het schaap en zelfs de eekhoorn. De meiden van de bediening ademden het heerlijke Joie de Vivre met hun vrije krullen boven de bandeaus, de alternatieve schorten en hun bevrijdende glimlach. Een keuken in het veld om je te allen tijde thuis te voelen.

021.JPG Dikke Dollie

Het stel stond op. Hij schoof zijn stoel hard krassend achteruit. Haar rok plakte. Hij ging afrekenen en zij wachtte, net iets te lang, bij het tafeltje. Ze draalde, wikte en woog en liep minuten later toch naar de kassa toe, waar hij net klaar was, waardoor ze onhandig weer voor hem uit moest lopen.  Door het raam zag ik hem meters achter haar aarzelende tred. Ik voelde het lot van deze ervaring. Zelfs het genieten van tijdelijk samenzijn was tussen de mazen van hun vangnet door geglipt.  Ze zijn vast harder weggereden dan gewenst. Ieder in een eigen auto.

Een gedachte over “Ieder in een eigen auto

Reacties zijn gesloten.