Uncategorized

Daar draaien we op

De Cardio-revalidatie wordt gegeven in een klein zaaltje praktisch achterin het gebouw van het Antoniusziekenhuis in de rode vleugel. Er staan 8 fietsen en een loopband. Het munt niet uit in ultramoderne apparatuur. De hulpverleners hebben ieder hun eigen dagen en je leert ze kennen als je braaf twee dagen per week de oefeningen komt doen. Op de maandag en de vrijdag ben ik ingedeeld. Vooraf wordt óf je bloeddruk gemeten óf je polsslag en dat wordt halverwege de oefeningen herhaald. In rust en na inspanning is het credo. Gevoelsmatig valt daar niet alles onder. Fietsen is voor mij een bijna rustgevende oefening, misschien wel door het mantra van de bewegende trapper. Met regelmaat laat ik er een gedachte op los, die zich dan herhalend vastzet in mijn hoofd. Tersluiks ontsnap ik aan de motoriek.

rechterkant Cardio Fit E35 Ergometer

Het voelt ook alsof ik weer in de klas ben. Jaren geleden in mijn schooltijd. Klas had gym. We moesten voort. Ik was er niet goed in. Dat kwam met name door de onzekerheid en het idee, dat ik het bij voorbaat niet zou leren beheersen. Met hardlopen werd mijn hoofd een pioen en ik legde hijgend het parcours af tot ik als laatste over de eindstreep strompelde. Het vederlichte, waardoor elke bok of ieder paard een bron van vreugde werd en een genot om naar te kijken, heb ik nooit kunnen doorgronden. Ik bleef aards en aan de grond genageld. Niet ik ging om, maar bok, met dreunende onderlijning van het onvermogen.

Waar de gymleerkracht doorgaans slechts een aaiend handje nodig had om de vaart erin te houden, moest er bij mij een schouderpartij of een takel aan te pas komen.De ringen waren een onbegrijpelijke manier om omhoog te komen. Hoe dan, als de rode handpalmen striemend naar beneden gleden bij elke verwoede poging. Ik was het kind dat bij trefbal niet alleen lichamelijk het mikpunt werd. Sport en spel was aan mij niet besteed. Ze kerfden littekens in mijn ziel. De ontsnapping waren de verhalen die het opriep van een wonderkind, dat verdacht veel op mezelf leek, die flierefluitend de eindstreep haalde.

Opmerkelijk gegeven was dat er bij de kabouters en de gidsen geen berg te hoog was. Daar kreeg ik, door mijn natuurlijke rust en de serieuze ondertoon, zelfs de leiding toebedeeld van een groepje. De uitdaging was vermomd in een hartelijke en ontspannen sfeer, waar de nadruk lag op ieders kwaliteit. Niet op het onvermogen, zoals de barse, snijdende stemmen van de gymleerkrachten door de zaal repeteerden, zodat ieder wist, wat je allemaal niet beheerste.

117

In dit kleine achterafzaaltje mocht alles en hoefde niets. Er was een circuit uitgezet met gewichten, vermeende boodschappenkratjes, evenwichtsoefeningen op de bal, stuiterende kleine aanloop voor een worp in de korf, enkele diepe kniebuigingen, een verleidelijke stoel, waar je net niet op mocht gaan zitten. Op de achtergrond de realiteit in muzikale omlijsting en mijn puffende en kreunende lotgenoten. Ik was op het grensgebied van vroeger en nu, de geur van de vloer haalde de gymzaal dichterbij, het ontspannen karakter maakte de kleine kabouter in mij los. Het hart bewoog mee met al die andere aangedane harten, hijgend, puffend en met de insteek om alles te geven voor volk en vaderland, maar met name voor de twee enthousiaste begeleiders.

Dat ik ooit spierpijn zou kunnen krijgen van zegge en schrijve een tiental kniebuigingen had ik maanden geleden niet geloofd. Met goodwill worden ongekende mogelijkheden geopend en de wetenschap dat het er toe doet. Een mens van hart en ziel en voeding voor beiden. Daar draaien we op.

One thought on “Daar draaien we op

Comments are closed.