Uncategorized

Ware vriendschap verloochent zich niet

Er stond al een paar weken een ontmoeting gepland met mijn lieve vriendinnetje. Zoals gewoonlijk met lieve onbesproken verbonden hadden we te weinig tijd voor elkaar. Dat was niet een kwestie van keuzes, keuzes keuzes, maar meer het opgeslokt worden door een systeem dat onderwijs heet en weinig gaten overlaat in het privéleven van de juffen onder ons.

Krokusvakantie en dus zeeën van tijd. Ik begrijp door deze vakantie eens te meer, dat het geen lentevakantie moet heten, nu de Noordpool beer zijn stempel drukt op alle fronten. Overal giert de poolkou door heen. Elke handeling verstart bij het aanblazen van de ijskoude wind. Handschoenen kunnen niet dik genoeg zijn en dassen niet hoog genoeg opgesjord, de mutsen over voorhoofden getrokken. Het leven gluurt je tegemoet.

Het was maar een miniem eindje lopen. Voor een revaliderende hartenkoningin was de afstand heel goed te doen, maar voor de longlijder in mij was de snijdende wind een funeste kompaan. Dwars door alle aangedane longblazen heen, maakte ze het doorstappen onmogelijk en vroeg een aantal keren om te stoppen om op adem te komen. Ik had al een paar dagen het lied van Herman van Veen in mijn hoofd en dan met name een paar regels: ‘Overal is er die snijdende wind, die ons in elk portiek weer vindt.’ Wat hou ik van een treffende verbeelding. In al die jaren had het niet aan kracht ingeboet. De wereld kwam toegesneld door de bril van mijn jonge jaren met dit lied van lang geleden.

Ik stapte door het grote velours gordijn heen de grote knusse ruimte binnen. Er was een tafel gereserveerd voor twee, vernuftig afgescheiden van een stelletje door een simpele verhoging met een plant erop. Meer was er niet nodig om een intieme sfeer te kweken. Vriendin kwam binnen in een grote brede warme lach van vreugde. Gemis viel in stukken op de grond en maanden werden overvleugeld in treffende vragen, opluisterende voorvallen en anekdotes. Tijd werd geslecht in luttele seconden.

IMG_2358.jpg

Het was zo’n treffen, waarbij het niet uitmaakt hoe lang de leemte heeft geduurd, want de verbondenheid nam onmiddellijk het voortouw en vulde de gaten van de lacune die ontstaan waren door het feit dat onze wegen zich eens moesten scheiden. Gek genoeg werd het gemis schrijnender naarmate ze werd overbrugd en opgevuld. Ergens in  mijn achterhoofd zong de mantra, dat het nóóit meer zo lang mocht duren.

Ineens kwam in een flits nog een langer geleden verleden aankloppen. Ze schoot me aan in een wolk van oplichtende ogen met en opgetogen vraag, of ik was, wie ik was. Zij was in ieder geval een muziekstagiaire van toen en het duurde even, maar toen vielen de flarden weer samen tot een volledig beeld, wat opmerkelijk was. Kennelijk hadden we indruk gemaakt op elkaar, want langzaam kwam het bijbehorende genieten op volle sterkte mee omhoog!

IMG_2357.jpg

Zo werd een kleine lunch in een gemoedelijk en respectabel biologisch restaurant tot een aangenaam verpozen omdat heden en verleden samensmolten. Het heeft stof gegeven voor honderden andere gedachten, films en veelheid in mijn hoofd, terwijl de warme herinnering aan het verleden door een andere deur naar binnen viel. Henk Westbroek zong ooit ‘Vriendschap is een illusie’, maar ware vriendschap verloochent zich niet.

 

 

4 thoughts on “Ware vriendschap verloochent zich niet

Comments are closed.