Uncategorized

Lang leve Mies

In superlatieven is afscheid genomen van Mies, vaker nog, onze Mies Bouwman. In de jaren dat de beeldbuis nog een fenomeen was en ik opgroeide met snottebellen en kapotte kinderknietjes op een kluitje, kwam ze langszij. Ze werd gekozen via een presentatietest. Haar vader was secretaris van de KRO. Het bijzondere aan Mies Bouwman, iets wat ontegenzeggelijk haar grote kenmerk was en is gebleven, is haar warme stemgeluid.

Hannie Lips (1960)

Maar mijn enige echte oermoeder van de televisie is met stip toch echt tante Hannie. Wikipedia leert mij dat ze Mies Bouwman in 1954 opvolgde, maar mijn bescheiden kijkkastervaring starte pas aan het eind van de jaren vijftig. Iemand die naar je zwaait, zwaait zich regelrecht in een kinderhart, dat doen luchtkusjes, boksen, high fiven en zeker zwaaihanden dwars door de aether heen. Het spatte van de beeldbuis af, haar olijke blik en de handen!

Elke woensdagmiddag zaten we met de hele straat voor de buis, bij buurvrouw van Eijndt in spanning te wachten tot het begon en slaakten een zucht van spijt als Hannie ons uitzwaaide. Dag lieve kinderen…. Daar kon  je een hele schoolweek met liefde op teren.  Op woensdag verdwenen muizenissen met de komst van Tante Hannie en haar programma’s als sneeuw voor de zon. Aan het einde van Dappere Dodo en Okkie Trooy zwaaiden we haar na met het hele groepje. Dag, dag… In de wetenschap dat er volgende week weer zo’n heerlijke middag kwam. Woensdagmiddag was voor mijn onbezorgde kinderhart vroeger de zondag van de week.

Onze Mies, na ‘Open het dorp’ werd ze van iedereen, was groots bij dit soort familiale gebeurtenissen. Haar oprechte emoties klonken door in de uitputtingsslag die ze leverde bij de grote inzamelingsactie. Ik kan me, ergens vaag in mijn hippiehoofd, nog wat verzet herinneren, waarbij de vraag rees, of een dorp met alleen maar gehandicapten wel het juiste doel beoogde. Het was dan ook een openbaring dat ze mee deed aan een satirisch programma als ‘Zo is het toevallig ook nog eens een keer’.  Eigenlijk was dat de Mies, die ik graag uitgebouwd had willen zien. Een tante met een licht vileine ondertoon, maar ze was teveel van het grote publiek en dus wat minder van mij. De bal werd weer netjes teruggekaatst in haar gekozen hoofdrol..

Mies is 88 jaar geworden. wat een prachtig leven heeft ze gehad. Denk ik. Want alles blijft natuurlijk een Facebook-achtige vrolijkheid in de media en alleen de dood van haar man zorgde voor een stevige kink in het schijnbaar zorgeloze bestaan. Mies was voor mij een van de mensen die het gezicht vormden van de Nederlandse televisie. Maar ik had meer met de kritische Sonja Barend, die mij triggerde in het denken en gevoelsmatig dan weer top was en dan weer totaal niet strookte met wat ik dacht. Ze bleef mijn gemoederen bezig houden en ik geloof dat daar de uitdaging lag.

Mies heeft mijn vader en vooral mijn moeder heel wat avonden fijne televisie bezorgd en daar ben ik haar dankbaar voor. Ze heeft een fantastisch leven geleid, voor zover we daar zicht op hadden en de roem en de eer gekregen die ze verdiende. Nee, ik ben niet verdrietig en verslagen. Ik ben trots op mensen die het gelukt is, om er te mogen zijn. Die naam hebben gemaakt bij het grote publiek. Net zo goed als ik trots ben op de kleine mensen, zoals mijn moeder, die groots en meelevend naam heeft gemaakt bij haar eigen publiek. Mijn moeder werd zeventig. 88 zou welkom en gezegend zijn geweest in mijn optiek. Dood is een afsluiting van wat óf prachtig was óf te verguizen. Hoe fijn is het als je er met een voldaan gevoel op terug kan kijken.

Mies is dood, lang leve Mies.

One thought on “Lang leve Mies

Comments are closed.