Uncategorized

Alles wat er toe doet

Bij Brain Pickings van Maria Popova kwam ik dit opmerkelijke verhaal tegen.

Ronald Clark maakt ons deelgenoot van zijn opmerkelijke jeugd. Hij groeide op temidden van de New York Public Library, waar zijn vader de huisbewaarder van was. Het hele gezin woonde in de bibliotheek en de kinderen leefden, speelden en werkten tussen de boeken.  Voor leesfanaten een Luiletterland. De rijstebrijbergen van boeken garandeerden kleine leesfanaaltjes. Ronald Clark werd er een van. ‘Waar je mee omgaat word je mee besmet’ en zo was het maar net, maar dan ten goede gekeerd.

016Kinderliteratuurmuseum Den Haag

Onze hele jeugd was de kleine huisbibliotheek in de Elsstraat een belangrijk begrip. Mijn moeder ging trouw iedere twee weken een nieuwe voorraad boeken halen. Wij mochten mee uitzoeken en er werd geen strobreed in de weg gelegd, wat betreft de keuze van boeken. Het was een blindelings vertrouwen. Juist doordat dat er was, werd het niet beschaamd. Hoe meer de nadruk werd gelegd op het niet mogen, hoe sneller ik het als kind eens wilde uitproberen. Bij haar antirookbeleid was ze helaas veel te fanatiek.

Mijn liefde voor het woord resulteerde in het feit dat ik mijn eigen bibliotheekje aan ging schaffen. Boek voor boek sprokkelde ik bij elkaar, zoals een ander zijn of haar muziekcollectie, alhoewel de langspeelplaten getuigen van een poging in die richting. Bij boeken was ik veel consequenter. Die moesten er komen, als ik op de een of andere manier ook maar dacht dat het een aanvulling zou vormen op de schoonheid van het leven of dat het inspiratie zou leveren voor mijn eigen handelen. Goede recensies waren van levensbelang en de mond op mond reclame. Hoogtepunten van de leeshonger waren er, vooral gevoed door studie en werk.

Kinderliteratuur werd een van de stokpaardjes. Niets mooiers bestaat er dan filosofie voor kinderen, in de meest pure vorm die er bestaat, via het kind zelf. Gelukkig zijn er talloze van dergelijke boeken verschenen. De kunst ervan is om voor elk niveau de informatie erin te stoppen, leeftijdloze boeken, grenzeloze boeken, eeuwloze boeken met verhalen die te allen tijde hun waarde behouden. Het woord tot kunst verheven.

Spannend vind ik het iedere keer weer, als ik een theaterstuk ga bekijken dat geënt is op een boek. De verwachtingen zijn hoog gespannen. Als regisseur moet je van goed huize komen om de strekking in enkele rake lijnen neer te zetten. Juweeltjes heb ik gezien van de verhalen van Toon van Tellegen, waarbij diepere lagen nauwelijks omzeild kunnen worden. Het verhaal zelf is in haar eenvoud zo’n diepganger, dat het nauwelijks stuk kan. Het raken van de juiste snaar, daar draait alles om, bij elk verhaal, elk gedicht, elk woord zelfs. Zodra het roert, ben ik verkocht. Het is de voeding voor mijn eigen weergave. In die zin ben ik, weliswaar niet letterlijk maar toch, net als Ronald Clark opgegroeid in het land der letteren.

IMG_2174

Het vormt straks een klein belemmering. Waar moet ik mijn kostbare inspiratiebronnen huisvesten als ik naar iets kleiner wil. Het atelier op zolder, de slaapkamer en de huiskamer hebben alledrie een wand vol kunstschatten. Die kan ik op een klein appartement niet kwijt, of ik moet net als Ronald Clark de wanden voeden en daarmee mijzelf met een bibliotheek als woning. Leven tussen de boeken, het pure rijke leven. Vooralsnog moet er maar eerst een schifting aan vooraf gaan. Alleen wat er toe doet…Is dat hier in huis niet alles wat geschreven is?

 

One thought on “Alles wat er toe doet

Comments are closed.