Uncategorized

Waar wegen elkaar kruisen

De zondag vouwt zich open en geeft zicht op een scala aan mogelijkheden en zeeën van tijd en ruimte. Het kerstdiner is achter de rug en het was een groot feest van gezelligheid. In de drukke dagen voor kerst hoef ik niets meer en dat is op zich al een zalige gedachte. met alle voorbereidingstijd die me gegeven was, kreeg ik alles in alle rust op orde. De finishing touch, de bereiding van het hoofdgerecht werd met gemak gehaald. De grote verrassing was de Crispy camembert met bosbessenjam. Wat een heerlijkheid.

006

Zuslief zit zichtbaar te genieten van al het grut. Het feest is compleet als er een mooi nieuw leven in de maak blijkt te zijn. Natuurlijk wisten wij het al op de winderige André zeedag, maar nu mogen we het verkondigen aan ieder die het weten wil. Hoe zou mijn moeder zo’n boodschap hebben ervaren. Zo graag zou ik dat over de grenzen heen willen vragen, mijn vierde kleinkind tegen de 23 van haar. Wie zaait zal oogsten. Straks is één lange tafel niet meer voldoende. Tel uw zegeningen.

Daan e n Michiel Destijds…

Drie maanden en een buikje voeren terug naar destijds. In de euforie van groei, die buik, waar geen zeggenschap meer over was en die een compleet eigen leven ging  leiden, letterlijk en figuurlijk. Nooit gepland en altijd welkom. Perpetuum mobile. De cyclus gaat voort. Verrassingspakketje was ooit de tweeling, die zich pas openbaarde bij de 26ste week. Een vogelvlucht, nu ze samen aan de afwas in de keuken zijn, meer tweeling dan ooit daarvoor.  Na deze vroege viering zal kerst een bezinningsmoment zijn, puur genieten in eigen tijd, een oase in de hectiek van alle dag.

Als de stilte weer neerdaalt in het huis, ‘kus, omhels, kus’, de laatste voetstappen verstorven op de galerij, de onttakeling van de lange tafel, is er dat moment van stilte en zalig nietsdoen. Met het voldane gevoel trekt het beeld voor mijn ogen mij de wereld binnen van vier Soedanese weeskinderen, die naar Kansas City in Amerika mogen uitwijken, vanuit het Ethiopische kamp, waar ze al jaren zitten. ‘The Good Lie’ van regisseur Philippe Falardeau. De kaarten worden geschud. Het is een wereld van verschil, zowel voor de mannen, die denken dat telefoongerinkel een alarmbel is, als voor mij die net uit de warmte stapt van het samen delen. De zus wordt geplaatst in Boston en een broer blijkt te zijn vermist.

De goede leugen is een andere dan een leugen om bestwil. De oudste broer levert zijn identiteit in als hij na omwegen de vermiste broer weer vindt en eindelijk zijn taak als verantwoordelijke voor het gezin kan inwisselen door broer ook naar Amerika te krijgen. Daar eindigt het verhaal,  in de wetenschap dat de oudste zoveel kennis heeft opgedaan, dat hij de wegen zal kennen om terug te keren. Sterk geromantiseerd, maar derhalve ingrijpend en vervreemdend. Wat, als wij, als pionnen, van het ene bord op het andere worden gezet en alles wat oud en vertrouwd is, bij toverslag verdwijnt in de onpeilbare diepten die onder het vliegtuig door glijden.

Een memorabele afsluiting in een juiste belichting door de melancholie van kerstlampjes omlijst. Waar wegen elkaar kruisen, voert de bespiegeling voort.

 

 

 

One thought on “Waar wegen elkaar kruisen

Comments are closed.