Uncategorized

Ieder heeft zijn eigen Droefboek

Michael Roosen schreef een kinderboek om om te kunnen gaan met verdriet. Het heeft de prachtige simplistische titel ‘The Sad Book’. Quentin Blake verzorgde de illustraties erbij. Zo ontstond er een juweel van een boek, die voor kinderen als klankbord zou kunnen dienen, als ze te maken krijgen met verlies en het verdriet daarom. Het Droefboek noem ik het en het is de moeite waard om met de kinderen er een te maken. Het doet me denken aan het verhaal van Uil en zijn tranenthee van Arnold Lobel. Uil denkt aan droevige dingen en plengt steeds meer tranen om een ketel vol te krijgen en er thee van te kunnen zetten. Het verdriet buigt om in een voorwaarde voor een alledaagse handeling en neemt daarmee direct de scherpe grievende randen weg van alles wat verlies veroorzaakt.

Michael Rosen's Sad Book

In The Sad Book heeft Michael Roosen het over het verschil in verdriet. Op de eerste plaats door het verlies van een dierbaar iemand, in zijn geval zijn zoon. Hij beschrijft zijn tegenstrijdige gevoelens daarin. Zijn woede, omdat zijn zoon hem verlaten heeft.  Soms wil hij erover praten. Bijvoorbeeld met zijn moeder maar die is er ook niet meer. Daar wordt je dan nog verdrietiger van. Het verlies roept de herinnering aan al dat verlies, dat achter je ligt, op en gaat ermee aan de haal.

Illustratie van Blake uit de Sad Book

Soms wil hij het uitschreeuwen of juist er niet over praten. Soms daalt het verdriet als een donkere wolk op hem neer en dan vraagt hij zich af waar het vandaan kan komen. Hij zoekt naar allerlei vermeende verzachtende omstandigheden. Er is verdriet dat minder pijnlijk is dan dat ene grote verlies bijvoorbeeld, iets wat iedereen wel eens overkomt. Elke dag probeert hij heel hard te denken aan iets waar hij trots op was. Dat verzacht. Of dat verdrietig zijn niet hetzelfde is als slecht zijn. Iedere dag probeert hij  iets te doen dat hem en anderen een goed gevoel bezorgt. Hij concludeert in het boek dat verdriet overal is en alom aanwezig, het komt op zijn eigen tijd en in zijn eigen uur, verdriet is iedereen. Het zoekt je en vind je en er is geen ontsnapping mogelijk. De tekeningen van Blake zijn er verhelderend bij.

Toen de vader van de kinderen overleed, was die behoefte erover te praten eigenlijk het allergrootst. Niet alleen om het onherroepelijke verlies zelf, maar ook om zijn zelfgekozen weg. We hebben een jaar lang gepraat over het dagelijkse kleine en grote verdriet. Daaruit kon ik filteren, dat het de lucht klaart als het verdriet handen en voeten krijgt en het er mag zijn. Daardoor leer je juist de verschillende vormen herkennen, zoals Michael ook beschrijft in zijn Sad Book en wordt het een toegevoegde waarde.

078

Zielepijn laat zich niet leiden, dat overvalt je of kapselt je in, dat blijft schrijnen of zachtjes deinen aan het oppervlak, dat is een dolksteek of een zachte vingerprik, het is hartverscheurend aanwezig of diep weggedoken. Een opmerking kan als een moker treffen. Een achteloos woord kan een wereld van verdriet oprakelen. Een ding is zeker. Ieder heeft zijn eigen Droefboek. Er zullen altijd momenten blijven dat je het tegenkomt, sluipend of in volle hevigheid maar vaker volkomen onverwachts.

 

One thought on “Ieder heeft zijn eigen Droefboek

Comments are closed.