De kinderen zijn buiten een spel aan het spelen. Wonderlijk eigenlijk dat kinderen kinderen blijven, ook al zijn ze al rond de veertig. Mijn schoonzoon in ieder geval. Wanneer kantelen kinderen naar zichzelf. Ik vrees dat ik dat niet meer mee ga maken. Zou het stiekem wel willen.
We gingen boodschappen doen bij de Lidl. Handig die Lidl, overal te vinden. Maar waar zijn de authentieke eigenzinnige culturele grootheden op de millimeter in dorp en stad. Goed, voor het gemak in ieder geval de Lidl voor de hele week. Alles wat een villa een thuis maakt, zodat graaien naar zout of peper gewoon, als altijd, te doen valt, ergo wat maar te koop is, wordt aangeschaft. Uit bijna elk vak iets, maar dan ook voor dertien personen in totaal. De Bedrijfsleider leidt ons met een oortje in, naar een kassa apart. Deze mensen worden VIP, al was het alleen maar om het bedrag, dat de kassa niet uitleest, omdat het vele malen hoger is dan het doorsnee bedrag.
Als we thuiskomen is het ongeloof groot. Hoe deed mijn moeder dat vroeger ook alweer met hetzelfde aantal mensen voor handen. Bij Duikkie de groenteboer kwamen de kisten appels en de hoeveelheden spinazie vandaan, die we moesten lezen. Iedereen die ooit spinazie heeft moeten lezen is ingewijd in de geheimen van het vak. Je leert niet alleen spinazie lezen, maar ook de reactie van alle broers en zussen die er op reageren, met een wisselvalligheid die de spinazie siert. Nooit maakte een onderwerp zoveel tongen los, daar kon geen opiniestuk of krant tegenop. Televisie daargelaten, want toen die eenmaal kwam, had men het nergens anders meer over. Maar achteraf ook over de eerste wasmachine, de eerste stofzuiger, het eerste elektrische strijkijzer…Al die fantastische uitvindingen van de twintigste eeuw, die het leven zoveel aangenamer maakten.
Nog hebben we wat dingen niet gevonden. Eenvoudigweg omdat ze er niet waren. Naar de volgende winkel die te duur was, maar alla. Waarom zeiden wij vroeger al alla, toen Allah nog niet in beeld was. Het moet ergens vandaan komen. Dankzij de ongewone setting, de kinderen die hun halve minutenspel spelen op het terras, dochterlief die wat verlaat naar beneden komt, associeer ik alle kanten op Ik laat het maar gaan. De sfeer is knus en gemoedelijk. Ik ben graag toeschouwer op een afstandje om dat zoveel meer filosofie binnenkomt en alles een dubbele lading krijgt.
Vandaag zei kleinzoon tegen mij dat de golven de wolken doorkliefden, hij zei ‘sneden’, hij zei eigenlijk ook dat hijzelf de golven doorsneed. Waarom nemen gedachten zo’n eigen vlucht en maken er een heel eigen avontuur van. Hoe mooi. De golven doorsnijden de wolken. Als een gedicht van Vasalis.
Kinderen die een spel spelen en nog steeds kind van je zijn, omdat het leven licht wordt op een avond als deze. Allmaal samen , met zo’n heerlijk suf spel, waarbij ze regelmatig in een appelflauwte over de tafel liggen en ik hier lachend serieus probeer door te tikken. het is niet te doen. Wat een glorieuze avond, wat een heerlijk stel, wat een rijkdom, maar dat wisten jullie wel. Ik lig in een appelflauwe, sorry, Het is te grappig. Stereo lol maken. Ik teken ervoor.
Mijmeringen 