Uncategorized

Cholesterollebollen!

De keuringsdienst van waren heeft mijn auto goedgekeurd. Er moest wel een nieuwe dynamo in, hart van de motor. Bij mij was het gelukkig nog niet zo ver, maar wel een alarmerend belletje. ‘Bleep, bleep, bleep. Cholesterol te hoog’. Die sluipmoordenaar eerste graad. Sneaky komt hij binnen en verovert binnen no time terrein. Je hoort hem niet, je ziet hem niet, hij is er plotseling.

AardappelchipsChips.

‘Eet je te vet’? ‘Nou….nee’ ‘Eet je te zout’? ‘Ik lust graag ‘naturellen’. ‘Naturellen’? ‘Chippies’. ‘O’, wenkbrauwen opgetrokken, licht verwijtende blik. ‘Beweeg je wel goed’, ‘Drie maal per week de sportschool’. Ze haalt haar schouders op. ‘Gebruik je veel suiker’. ‘Ik hou niet van zoet’. ‘Tja’. ‘Komt het in de familie voor’? Hoopvolle vragende ogen.

Nou zijn de van der Lindens allemaal behept met een zekere struisvogelpolitiek. ‘Als je het niet weet, is het er niet’. Een rustgevende gedachte als je je levensstijl niet wil veranderen. In de wetenschap dat elk jaar in goede gezondheid boven de 65 jaar meegenomen is, is dat voor mijn oudere broers een credo geworden. De oudste is al bijna 76. Hij heeft elke vorm van aderverkalking al ruimschoots gezegevierd. Mijn moeder werd niet ouder dan 71 en mijn vader kreeg zijn hersenbloedingen op 65 jarige leeftijd. Tel Uw zegeningen. Daar is broerlief hard mee bezig, evenals de andere broers.

Eenmaal in de greep van het medisch circuit stuit men op uitslagen. Bloeduitslagen, bloeddrukmetingen, urinepeilingen. Al zou je willen, er valt niets meer te verbergen. Grootscheeps schijnt het theaterlicht op de overgeleverde. Daarna gaan ze met je aan de haal. Er worden voorschriften geleverd. Voortaan ben je iemand met een gebruiksaanwijzing. Vanaf nu eet ik elk chippie en die zijn al praktisch gereduceerd tot het nulpunt, zeer schuldbewust. Zo werkt het nu eenmaal. Daar speelt men op.

488bourgondisch leven, franck en vrij.

Als je eenmaal in het circuit zit, behoren alle Bourgondische vormen van het leven eigenlijk min of meer tot een taboe. Zolang je voor de grens blijft hangen valt het reuze mee, maar eenmaal erover… ik speel mijn rol met verve. Ik laat me niet kisten door zo’n stelletje doembrengers, maar probeer ze om te buigen naar het dragelijke. Ik zet ze naar mijn hand en niet omgekeerd. Maar wat als er geen denkbare oorzaken zijn, zoals bij dat vermaledijde verhoogde cholesterol het geval is. De bloeddruk is spontaan vanuit zijn koele hoogte omlaag geschoten en heeft het beeld alleen maar vertroebeld. In ieder geval zorgt dat laatste wel weer voor een pilletje minder.

Ik ben daar waar mijn vader onverhoopt argeloos de weg van zijn teloorgang op wandelde. Zonder het in de gaten te hebben kukelde hij rechtstreeks een te delven onderspit van elf jaar tegemoet. Een narrig en warrig bestaan te danken aan die gele vraatzuchtige vaatvernauwende destructieve parasieten.

bakker boonzaaijerBakker Boonzaaijer, Laan van Chartroise 1, Utrecht.

Ik heb een streepje op hem voor. ‘Regeren is vooruitzien’, fluistert mijn moeder in mijn oor. Daar heeft haar hang naar zoetigheid het niet mee gered. ‘Maar het was wel een zalig zoet leven’, knikt ze me toe. En dat is ook heel veel waard. vandaar die koppies in het zand van mijn broers. Je kan heel lang leven en tamelijk saai en voorspelbaar, je kan kort leven en op de toppen, je kan balanceren tussen wat goed en wat kwaad is, laveren tussen de mijnen door en dan nog heb je het niet in de hand.

‘Gewoon maar gaan’, denk ik dan ‘en doen en vooral genieten’. Kwaliteit van leven zit hem niet in een chippie meer of minder, maar kwantiteit eventueel wel. Malle molen van medisch geweld met ontsnappingsmogelijkheden. Ik golf op en neer op haar paard zonder de mierzoete suikerspin en zonder de roze bril, maar wat is het leven waard om geleefd te worden. Ik ga lekker cholesterollebollen en kijk of dat vruchten afwerpt. Ik heb een hele maand om de pieken te laten dalen!