Uncategorized

Letterlijk en figuurlijk!

Straks moet de auto naar de garage voor de keuring, daarna mag ik zelf naar de verpleegkundige voor bloed en bloeddruk. Worden we allebei binnenstebuiten gekeerd, wat fijn is als de ouderdomskwalen sneaky binnen komen sluipen. Ja pas op, want dat doen ze. Ongeveer eigenlijk al vanaf de overgang. De benaming ouderdom is dan ook fout. Het zijn de postovergangskwalen. Zo noem ik ze tegenwoordig. Als je er van uit gaat dat de gemiddelde mens van tegenwoordig zo’n beetje negentig wordt, dan vind ik dertig jaar ouderdom net een té lange periode om te vieren.

026Een oude meester in de prullenbak.

Ouderdom is voor mij als je oud en krakkemikkig bent, als je elk woord schreeuwend moet repliceren: Wat???, of als ze breed articulerend met een verhoogd aantal decibellen tegen je gaan praten. Oud worden is als ze je vloeibaar voedsel voor zouden zetten in een restaurant of bijvoorbaat stoelen en tafels aan de kant gaan schuiven als je er door moet. Oud worden is als je in een stoel gepoot wordt en elke nazaat moet opdraven om oma maar een kusje te geven. Als ze een glas onder je neus duwen om je gebit in te doen omdat eens even lekker schoon te maken. Daar ben ik voor mijn gevoel nog lang niet. Ik sta met twee benen in de jeugd van de ouderdom zal ik maar zeggen. Kom niet aan mijn eigen bedoeninkje want ik stort een tirade over je heen.

043

Gisteren had ik er nog een staaltje van: Ik moest de wasstraat door. Als je auto door de keuring moet, dan wil ik dat die mensen schoon en prettig kunnen werken. Dat vind ik zelf ook heel plezierig. Zoonlief zou helpen, daar had ik hem om gevraagd omdat dit zo’n lopende band is, waar je de auto met de rechter wielen in rijdt, die dan de auto in z’n vrij voortbeweegt. Daar word ik zenuwachtig van, merk ik. Ineens is de controle over de kleine blauwe weg en ben ik genoodzaakt me over te geven aan de Samaritanen en vind nergens barmhartigheid. Niets is zo slecht voor de zenuwen. Vlak voor ik er in schoof zei zoon dat ik vooraf moest pinnen. Help. Mijn tas met alle benodigdheden van de tuin, twee zware accu’s, alle schrijf en schetsboekjes had ik net achterin geplompt. Ik graaide hem van de achterbank en moest de inhoud over mijn zoon’s schoot uitstorten. Hij maakte maar een opmerking:  ‘Ik snap niet dat je zo kunt leven.’ Hé dat zijn normaal de oneliners voor verzuurde moeders hoor!

De auto is gewassen en gezogen, ik stap zo onder de douche, allebei lekker schoon en klaar voor de check-up. Toch wil ik pleiten voor een nieuwe fase tussen overgang en ouderdom. Ik kan nog heel lang mee en er zijn zelfs mensen die qua energie alle oudjes eruit leven. Er is die ene kranige als voorbeeld. Ze heet Roos, is 93 jaar en kunstschilder van beroep. Ze leeft haar heerlijke leven op haar eigen manier. Beweegt veel, fietst elke dag op de hometrainer en schildert nog altijd.  Een heerlijk voorbeeld van actief jong blijven, niets oud worden. Je bent zo jong als je je voelt. Roos is er een sprekend voorbeeld van. Die geraniums zet je maar lekker op je eigen balkon of in de tuin.

Zo en niet anders zou ik het willen. Voortrennen en rusten als het zo uitkomt, met een hutkoffer als tas of niet, met mijn eigenaardigheden, met mijn eigen invulling van dat waardige leven. Ouderdomskwaaltjes beginnen pas als je ziek bent. Het zijn de postovergangskwalen waar je de strijd nog mee aan moet binden of waar je een nieuwe manier van omgang voor moet faciliteren, zodat het geen gebrek is maar een nieuwe mogelijkheid! Ik ben onderweg, letterlijk en figuurlijk. Tot later!