Uncategorized

In eigen tijd en eigen uur.

Ik tikte bij een kringloopwinkel voor een habbekrats het boek ‘Olifanten op een web’ van Mensje van Keulen op de kop. Misschien omdat het zo’n aantrekkelijk intens blauwe kleur had, een International Klein Blue waardig. Het kan ook de onmogelijkheid in de titel zijn geweest. Olifanten op een web, of het feit dat het over het verlies van haar moeder ging.  Allemaal verleidingen om het boek aan te schaffen. Toch was er ook een gerede twijfel aan het kiemen, diep achter de argumenten. Het kwam me bekend voor. Ergens ontwaakte de combinatie Mensje en moeder. Niet meer dan dat. Ik besloot om tot aanschaf over te gaan omdat het een paar euro koste. Baat het niet, dan schaadt het niet.

020.JPG

Bij iedere regel denk ik dat ik hem al eens eerder gelezen heb. Ik herken het huis van vroeger, de omstandigheden waarin moeder leefde, de scheiding van haar man, het Indische stempel dat er op rust. Hoe ik de boekenplanken ook afspeur, ik kom het niet tegen. Hoe kan het bestaan dat een heel verhaal, gelezen en doorleefd, wegsmelt als sneeuw voor de zon.

Het overkomt me vaker. Woorden die niet te binnen willen schieten, gedachten die blijven haken achter een dichte mist. Ooit ben ik een galerij van vergeten woorden begonnen in een klein opschrijfboekje. Iedere dag ging ik na waar ik niet op kon komen om vervolgens die woorden te memoreren door ze op te schrijven, alsof ik ze nog even proeven moest, om ze daarna nooit meer te vergeten, totdat ik in de drukte van alledag vergat dat ik daar mee bezig was. Er zijn meer flarden en hiaten te vinden. Doorgaans is het te wijten aan de cruciale hoofdzaken, die de geest opslokken en belemmeren helder te denken.

Het is tevens een kwestie van oefenen in bewustwording. Het lezen van een boek verdient de volle aandacht. Iemand heeft de moeite genomen om een groot verdriet te delen, een ervaring die dieper gaat dan de basale behoefte, waar anderen troost uit zouden kunnen putten. Het proces van de acceptatie. In mijn wazig geheugen meende ik me te herinneren dat het boek ook betrekkelijk nieuw was, maar voorin staat in zwart op wit de datum expliciet. 1997. Dat is precies twintig jaar geleden. Een reden te meer om vergeten te zijn, dat het ooit is aangeschaft.

1953 half crown reverse.jpg 1953 half crown obverse.jpg

Twintig jaar geleden zat ik midden in de hectiek van jonge kinderen, hun vader die worstelde met de stemmen in zijn hoofd, was ik net weer begonnen met werken na de geboorte van de jongste. Geen voedingsbodem maar een roller coaster. Gisteren ontmoette ik het verleden weer. Een vriendin van vroeger, in diezelfde hectiek uit het zicht verdwenen, voor de supermarkt. Ze pakte haar gezinsleven uit in laconieke bewoordingen. Man leukemie en werkeloos, zelf hartkwalen en werkeloos, zoonlief thuis en suïcidaal. In een notendop kwam bovendrijven wat bij hen vroeger zorgeloos en ideaal leek, toen ons gezin moeizaam overleefde. Zij aan de ene kant en ik aan de andere. We keken elkaar betraand aan. Er is altijd een keerzijde van de medaille. Ik was die tijd al lang te boven. Had het een plek gegeven. Nee, vergeten kan ik het niet, daar schrijnt het te erg voor en zijn de voren te diep gegroefd.

Het boek van mensje komt met de bladzijde helderder boven drijven. Met de twee huilende vrouwen voor een doodgewone supermarkt werd het verleden weer heden te meer omdat haar zoonlief schreef en dichtte over mijn man, die hij nauwelijks kende in die tijd, maar nu zo goed begreep. Ergens is een kiem gezaaid en dat het oogsten zal is is een troostrijke gedachte, maar beklemmend bovendien. Diep in ons sluimeren ervaringen, verhalen, ontmoetingen die met een enkel woord, blik of gebaar uit de vergetelheid worden getrokken. In een flits soms of na een lang sudderend gepeins, maar onmiskenbaar ergens in dat brein aanwezig. Vergeten is het niet, maar verzonken, tot het in eigen tijd en eigen uur weer boven komt drijven.

6 gedachten over “In eigen tijd en eigen uur.

  1. Wat een troostend blog, over vergeten woorden en hun betekenis.

    Je hebt nu dat boek, dat hoef je niet meer te zoeken. De woorden van je oude vriendin gehoord, jullie tranen om elkaar en verdriet zijn gedeeld. Veel zakt weg. Gelukkig maar.

    De titel van het boek, gaf bij mij inzicht, zicht op mijn kant van de olifant. Dank je daarvoor, lieve groet, Marjanne

    Like

Reacties zijn gesloten.