Op naar het volgende avontuur.

We zijn in de ban van Willie wurm en zijn vrienden. Het bekt lekker en daarom is het zo genoemd. Ik heb het niet verzonnen, maar Kunst Centraal. Het thema schenkt de kinderen en mij al vier dagen lang veel vreugde. Gisteren hebben we Jacques slak uitgebreid bestudeerd toen hij zijn statige glijpartij ten beste gaf. Alle kinderen om de grote werktafel en de slakken in het midden op een donker blad papier, zes in totaal. Ze lieten zich van hun betere kant zien, door ongevraagd zilverglinsterende draden te trekken. Slakken zijn ware kunstenaars.

Op Facebook had ik een foto van een uit de kluiten gewassen wurm, de ringslang op de volkstuin, geplaatst en aan de reacties kon ik merken, dat het een betrekkelijk onbekend fenomeen is dat deze beschermde diersoort zo dicht op onze huid zit, al blijft ie er wijselijk ver vandaan. Overal hebben we op het tuinencomplex broedhopen gemaakt voor de lange prachtige zwarte exemplaren, maar in het houtafval van mijn buurman zijn ze gaan nestelen en nu lagen er wel drie zich te koesteren in de ochtendzon. Bij mijn komst gleden ze majestueus, zonder tumult, onder de boomstammetjes. Natuur laat zich niet dwingen. Af en toe glijdt er een de sloot in en zwemt zijn strekkende meter uit om daarna weer glanzend in de warme stralen zich te drogen aan de lucht. Hier en daar ligt een verdwaalde wintermantel.

Ringslangen vinden we niet bij school. De wurmen zijn aantrekkelijk klein en kwetsbaar en hoewel tegen wil en  dank, voor het betere natuulrijke leren, ontworstelen we ze aan de zwarte aarde om ze in een wormarium, het wormenhotel, te laten zakken waar ze in de veilig afgedekte nagebootste bodem zich een weg wurmen en tientallen gangetjes achter zich laten met argusogen door het kroost gevolgd. ‘Daar is er een en daar en daar’. Pissebedden doen mee aan dit natuurfeest en het is koddig om te zien hoe die kleine veertienvoetertjes zich oprollen als de garnalenvingers ze proberen te grijpen. Ze worden kleine zwarte minikogeltjes in hun pantservel. Ze zullen het niet als feest delen, maar straks, als alle loeps weer opgeborgen worden, zijn ze weer vrij om te gaan en te staan waar ze willen. Met loepgrote ogen hangen de kinderen voor het herbarium en aan de opgetogen kreten valt steeds weer een nieuwe ontdekking te horen.

Feestelijk wordt de spiraal tevoorschijn getoverd van Jacques zijn huis in sterke lijm, wasco en ecoline, succes verzekerd en de Knexx verwordt tot een grote pissebed met ogen. Wie de Knexx kent weet dat dat een staaltje van doorzettingsvermogen vergt met een niet aflatende overtuiging om het tot een goed einde te brengen. Als we dan als klap op de vuurpijl er een lied op verzinnen, omdat we geen leuke slakkenliedjes kennen, op de melodie van Annie’s Blauw, blauw, hemelsblauw voelt ieder zich volmaakt gelukkig, wat een top thema.

Geen ingewikkelde ver van mijn bed show, maar de kinderen die kruipend, liggend, overhangend,  alles van dat kleine grut aan het bestuderen zijn. Er is niet meer dan een week voor nodig om ze in te wijden in die prachtige geheimzinnige wereld die onder onze voeten ligt. Erik en zijn kleine insectenboekje spint zich hier ten volle uit. Er is geen boek wat zich zo levend laat lezen als deze speurtochten naar het ongewisse. Vandaag de merel, die heel graag dat kleine grut lust. Gelukkig zingt hij al zijn hoogste lied. Op naar het volgende avontuur.