Uncategorized

Entrez dans cette porte et laissez-vous conduire. (Molière)

022

Livre d’Heures staat op het voorblad van een van mijn dagboeken en wel die uit 2005. Getijdenboek, boek van het uur. Het past met wat ik wil beogen. Een, naar ik hoop, waardige opvolger van Mutsjesweer en hersenspinsels, die beiden ontstonden door de dagboeken van mijn moeder met mijn bespiegelingen erop. Ik doe met deze blog de deur open, aan jou de keuze of je mee wil lopen of niet.

Het getijdenboek werd in de middeleeuwen, naar voorbeeld van het brevier van de monnik, geschreven door leken. Daar konden ze hun privédevotie in kwijt, leert Wiki ons. Kom daar nu nog maar eens om.

Er worden aardig wat gouden kalveren vereerd, maar om die nu allemaal te boekstaven gaat wat ver. Mijn devotie gaat met grote voorsprong uit naar de schone kunst. Het woord, de noot, de kwast vormen mijn grote passie. Van mijn kinderen en kleinkinderen hou ik, maar devotie voel ik vooral voor die innerlijke emotie van de mens. Zonder kunst kan ik niet leven en met dat ik dit memoreer valt het in duigen, breekt het in stukken uiteen. Onzin. we hebben al die prachtige beelden in het hoofd.

Hoe zou dat zijn als er sprake is van Alzheimer of dementie. Wat gebeurt er met die beelden als de omgeving een dikke mist vormt in je hoofd, de woorden een brij zijn. Verdwijnen ze dan ook, net als je kinderen die steeds meer vervagen? Of onthou je wel de kleur, de geur, de vorm zonder te weten wat het is, door wie gemaakt, waarvan. Doet het ertoe? Het wordt abstracte kunst ten voeten uit.

Een vriendin geeft iedere week een schilderles aan demente bejaarden. Ze hebben allemaal ooit affiniteit met die passie gehad. Dwars door hun mist laat ze hen brede streken kleur trekken, vormeloze materie opduwen tot betekenis. Het brengt een openbaring te weeg op vele fronten, niet alleen het scheppend vermogen wordt weer geprikkeld en aangemoedigd, maar ook de intensiteit van de beleving door geur en kleur. Alles mag, kwast, hand, vingers, sponzen, papier, doek naar volledige eigen keuze.

Dat is wat ik met de kinderen uit mijn groep doe, waar vriendin hen de laatste streken laat zetten, schep ik de voorwaarden voor een eerste ontdekking. Los van regels, maar vol passie. Het gaat om het proces, de beleving, de verwondering, de kunst om te leven.

Dat is wat het vermag. Ik neem me voor om straks voor die laatste streken te gaan, om het te delen met mensen die in de mist leven en de deur nog niet weten te vinden om eruit te ontsnappen. ‘Entrez dans cette porte et laissez-vous conduire.

16 maart 2017

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren