Kalm zaterdags begin. Wat schrijven , wat lezen, Vaderland schiet niet op. Het zit tussen mijn oren, want hier heb ik de kans om gewoon een boekig boek te lezen en hoef ik niet het digitale exemplaar door te spitten. Bij het voorlezen mis ik mijn Lief. Maar ik heb nu eenmaal dat E-book, dus ik ploeter wat bladzijden door. Voor het uit is, mag ik niet beginnen aan ‘De jongen die van de wereld hield’, van Tjibbe Veldkamp met prachtige illustraties van Mark Janssen.
Zus lief en zwager zijn weer terug uit Japan, ze waren ook nog twee dagen in Dubai, beide landen een compleet andere wereld, vonden ze en nu dan weer voet op Hollandse bodem en te koud bevonden door de aangename temperatuur in het Midden Oosten. ‘Wat is alles hier smerig, vergeleken met Japan’, schreef haar nicht, toen ze de trein naar huis namen vanaf Schiphol. Ja, ja, wat dat betreft is het hier minder gedisciplineerd. Soms is rommelig ook gemoedelijk. Maar vuil is weer wat anders. Ik moet denken aan onze school, die al wat ouder was en vaak als rommelig werd bestempeld, maar steevast kwam daar achteraan het oordeel: ‘Maar super gezellig.’ En dat is dan maar net waar je voorliefde naar uitgaat en wat je als rommel ziet. Daar is ook nog een heel verschil tussen.

Rond twee uur kwam dochter lief met de hele familie langs om de verhuisopties in ogenschouw te nemen en kon ik meerijden. Mazzeltje. Het feest zou van 13.00-tot 17.00 uur zijn en de familie van schone dochter was er in vol ornaat al. Zoonlief zou er, in verband met de crematie, wat later zijn, rond drieën en het was voor de logistiek wel handig als de beide visites zich opdeelden. Dochterlief redderde met broer mee in de keuken. Vele handen maken licht werk en hij had een bordje bami met kip beloofd, want een Moluks feestje zonder eten is ondenkbaar, maar daar moest ie nog wel even voor aanpoten. De eerste bordjes waren al gauw klaar om uitgedeeld te worden.
Het kleine grut van de aanwezige vriendinnen en de zus van mijn schone dochter krioelde door de kamer. De aanwezige oom was er ook, de vrienden kwamen pas na het voetballen, ook met klein grut. Ach ja. Probeer maar niets te stroomlijnen, want dat lukt voor geen meter met alles tussen de nul en de negen.
Ik stond net even bij dochter in de keuken te kijken, toen zoonlief gevraagd werd er bij te komen zitten. Eerst stribbelde hij tegen, maar ik wuifde hem weg. ‘Ga nou maar, ik maak de tweede pan Bami’. Hij begon al met aanwijzingen, maar we schoven hem de keuken uit. Dochterlief redderde de vaat en ik ging met een enorme hoeveelheid noedels aan de slag. Zo gepiept als alles al gesneden is. Uitje, knoflook, bami, groenten, ketjap, zo’n beetje de light versie.
De vegetariërs hadden al gegeten, dus maakte ik het extra smeuïg met het jussausje van de kip. Het was maar goed, dat er extra bij gemaakt werd, want daar kwamen de voetbalmannen met hun aanhang.
Er was nog een klein pareltje om in te lijsten. Mijn oudste kleinzoon, een knapperd van 17, zat naast me op het rotan bankje en we waren in een geanimeerd gesprek. Hij vroeg belangstellend naar Hongarije en naar Lief. Hoe leuk was het om te zien dat hij zijn pubertijd al aardig te boven was, dat hij het net zo fijn vond als ik om met elkaar te praten. Zo zie je maar. De kleintjes worden groot.
Je oudste kleinzoon is even oud als mijn oudste kleindochter. Het is inderdaad een heel leuke leeftijd waar je al op ‘hetzelfde niveau’ mee kan praten.
Wij vinden Nederland al zo keurig in vergelijking met België. Wat moet dat niet zijn in Japan!
LikeGeliked door 1 persoon
ha die Berna
van mij mag je aan dat andere boek beginnen hoor
aha de wereldreizgers terug met mooie verhalen
frisjes zeker ja , ach went ook wel weer
net als rommelig , smerig went nooit
gezellig zo met z’n allen samen jong en oud
lad die ruim 18 miljoen bij jullie op het land
leuk spaatcentje
rustige avond groet
LikeGeliked door 1 persoon