Dat blijkt wel

Vrijdagmiddag. Het is lekker druk op de weg. Een groot verschil met Hongarije, waar de dorpen ver uit elkaar liggen en er realtief weinig verkeer is, al roepen we wel met een rijtje van acht auto’s achter elkaar dat het behoorlijk druk is als we daar zijn. ‘Het kan verkeren, zei Brederoo’. Ik ga mijn eerste potjes jam afleveren bij dochterlief die in haar drukke bestaan nog een gaatje gevonden heeft. De kinderen moeten nog gebracht en overal naar toe, er is een info-dag van een middelbare school waar de filosoof met zijn vader een kijkje gaat nemen en tante Pollewop heeft vanmiddag twee uur turnen. Vroeger zat dat in een cultuurhuis, maar helaas zit het nu achter de bouwmarkt, dus in de tussentijd een afzakkertje halen in het buurtrestaurant, zit er nu niet meer in.

We kletsen bij over van alles en nog wat. Haar manlief is eerst nog boven aan het thuiswerken. Met tante Pollewop speel ik een spelletje met twee varkentjes. Ik leen het boek ‘De jongen die van de wereld hield’. Even wat andere kost. Heerlijke jeugdliteratuur. De filosoof leest heel graag en veel. Over twee weken gaan we naar een voorstelling van Lennox, de Hip-hop jeugdopera naar het boek ‘Lennox en de gouden sikkel’ van Zindzi Zevenbergen. We hebben het beide gelezen. Heerlijk vooruitzicht. Dit zijn precies de dingen, die het zo leuk maken om de natuur in Hongarije af te wisselen met de reuring hier.

Een open vraag over een uurtje willen oppassen over de familie-app van zoonlief. Ze moeten naar een condoleance. Ik neem mijn kans waar. Om half acht pas, dus een tikje laat voor mijn doen, maar ach. Njong en kleindochter zijn nog wakker, de kleinste ligt al op een oor. De televisie blijft uit. Dat is wel heel bijzonder. Kleindochter, die straks haar verjaardag voor de familie viert, heeft op haar kinderfeestje van alles en nog wat gehad, ook een taartje die te maken valt van een soort chemisch goedje en gel.

Daar beginnen we aan, terwijl de kleine Njong met zijn autootjes zich een weg baant over de gladde vloer en het tapijt. Zoetjes, dat is het juiste woord voor de sfeer. Zo zoet als je ze maar kan hebben. Keuvelend zet kleindochter de taart in elkaar. Het vormt zich snel, en nul creativiteit vereist door het stapsgewijze voorbeeld. Ze kan dan ook niet wachten, als het taartje in elkaar geknutseld is, om het in elkaar te duwen en er zelf een experiment van te maken, maar ik raad haar aan te wachten tot haar mama en zoonlief het gezien hebben.

Natuurlijk wil haar broer het ook proberen. Ondertussen put ik uit mijn arsenaal aan kinderliedjes, dat gelukkig nog steeds uitgebreid is, al vallen er soms wat woorden tussen uit en wordt er ter plekke wat verzonnen. Het lied ‘Weet je wat ik in mijn handen heb, dat is een geheimpje’ blijkt een voltreffer, dat ongeduld oproept om achter het geheim te komen en ook om het zelf te zingen. Daar komen twee grote hoofden om het hoekje van de deur kijken, hadden ze stiekem mee staan luisteren omdat het zo gezellig klonk, haha.

Rond een uur of negen zit ik weer op mijn bankje om aan te horen wat voor een puinhoop zich in den Haag afspeelt. Elkaar het licht in de ogen gunnen is een vak apart, dat blijkt wel.