Knisperende velletjes tussen mijn vingers

Een kabbelend dagje. Zonovergoten ligt de Hoff aan onze voeten. Lief is al vroeg in de morgen in de weer om wat bomen hier en daar er tussenuit te zagen. Essen en wilde vruchtbomen die andere belemmeren. Ik wandel over het filosofenpaadje langs zijn werkplek en geniet van de knusse gemoedelijkheid die hij altijd rond zo’n plek opbouwt. Het is duidelijk, hier wordt hard, maar toch beheerst gewerkt. Waar gehakt en gezaagd wordt, vallen spaanders, in variatie op een thema, maar altijd met moed, beleid en trouw.

Als ik verder wandel kom ik bij het valfruit en vind een paar mooie appels onder de boom. Verderop ook nog een peer. Ze gaan mee in mijn trui. Straks een appeltaartje maken in mijn gisteren ontdekte bakvorm.

Genieten van de rozenbottels en de gele bloemen, die bij determinatie te boek schijnen te staan als ‘Echt Bitterkruid’, maar voor maar 13 %, dus het is volstrekt niet zeker. Op de herfstasters waren de klein geaderde witjes met een aantal zich tegoed aan het doen aan wat de natuur nog voor ze in petto heeft, zo aan het eind van oktober.

Het schilderen gaat goed. Lief komt met thee en we mijmeren door waar we gisteren gebleven zijn. Bij de buurvrouw is een man eveneens aan het snoeien en zagen. Het is de tijd van het jaar. Het gonst dan overal van werklust en veelvuldig hoor je de oude elektrische zagen brullen. Die van Lief werkt met minimale decibellen.

Tegen vieren stort ik me op de appeltaart. Een beetje van het recept en een beetje van mezelf. Als die in de oven staat, is het de beurt aan de garnalen in boter/saliesaus met krieltjes. Verse salie, zopas geplukt. Meer werk dan ik had gedacht. Maar volgens mijn Lief ongelooflijk lekker. De saus is verrijkt met kappertjes, citroen en knoflook. Wat jammer toch dat ik er alleen het zilte zoute van proef, maar wel de indruk krijg, dat het lekker is en dat is ook veel waard.

De terugreis is in kannen en kruiken. Dit keer reis ik door tot Nürnberg. De eerste dag dus een lange ruk, maar fijn om dan de volgende dag niet meer zo’n lange tocht door Duitsland te hoeven maken. De vignetten zijn besteld. Ik denk er hard over om voor Oostenrijk ook een jaarvignet te kopen. Iedere keer ze opnieuw bestellen kost waarschijnlijk meer, zeker als ik wat flexibeler ga rijden.

In het literaire uurtje in de vroege avond moeten we vooral wennen aan de schrijfstijl van ‘Avondland’. Het is niet altijd duidelijk wiens gedachten het zijn of wie er aan het woord is en wie de toehoorder. Het boek van Anna Enquist ‘Het einde van Erna Ankersmith’ vinden we boeiender. Het begint nu spannend te worden. Vanuit de online bibliotheek staan er nog een paar boeken op de rol, onder andere Marja Pruis met ‘Kus me,straf me’, het boek van Sarah Nisha Adams: ‘De troostbibliotheek’ en ‘De briefroman’ van Julie Zeh. Maar ik mis toch het geschreven boek tussen mijn handen. Voor hier is het weliswaar een uitkomst, maar straks weet ik niet hoe snel ik naar de boekhandel moet gaan om knisperende velletjes tussen mijn vingers te voelen.