Dit literaire uurtje

Muis heeft kennelijk de kuierlatten alweer genomen. Niets te bekennen, geen keuteltjes, geen aangevreten papier voor eventueel een nest, ik dacht dat ik ‘m in de doos met karton hoorde, die heeft Lief op het achterland uitgepakt, maar nee. Rustig doorgaan met ademhalen en nog steeds alert blijven. Wel gaat de keukendeur steeds dicht. Op zich hier in huis een lachertje, want geen deur sluit echt naadloos. Een oud huis leeft en de kozijnen en sponningen doen mee, behalve die van kunststof aan de voorkant. Zo werkt dat.

Het was de beurt aan de kruiden. Snoeischaartje in de hand en op pad om te oogsten. In ieder geval de salie, de Roosmarijn en de tijm. De oregano was helaas doorgeschoten en was al haar blad al verloren. Ik haal vandaag de basilicum naar binnen om in te vriezen. Drogen is lastiger, het schimmelt snel. Maar van de andere bosjes maakte ik mooie bundeltjes. Door de nieuwe planken boven het werkblad kon ik een paar dunne tonkinstokjes steken en daar mochten de bundeltjes hangen. Superplek denk ik zo. Vooral omdat de keuken vrij donker is in de winter.

Het slachten van een hokkaido-pompoentje voor de Marokkaanse stoof die ik wilde gaan maken, viel nog niet mee. Ik ben al blij dat ik haar met haar eetbare jasje niet hoef te schillen. Dat zou niet te doen zijn. Met het mes gaat het ‘van dik hout zaagt men planken’ en hak ik er op los. Grove stukken in de pan met aangebraden uien, knoflook en kruiden, de gebruikelijke: Ras-El-Hanout, kaneel, gember en komijn. Dan de bouillon en de tomatenblokjes uit blik erdoor en stoven maar, net zolang tot de vermaledijde schil zacht en breekbaar is geworden. Met ongeloof kijk en roer ik af en toe door mijn stoofpannetje, maar ja hoor, tijd doet wonderen en langzaam zie ik de schillen veranderen. Het is kennelijk de eerste keer dat ik deze pompoen heb klaargemaakt, want dit hele proces kan ik me niet herinneren.

De pitten heb ik afgespoeld en afgedroogd en die liggen nu te drogen op een bakblik om volgend jaar te zaaien.

Terwijl ik druk doende ben, is Lief de vijftienjarige klimop aan het omhalen. Het moet wel, alles is dood wat eronder zit en ze wordt dikker en dikker aan de bovenkant, ze klimt het terras op en de tuin van de buurvrouw in. Er komt een hele oude witgekalkte stalmuur te voorschijn met de ruifbakken en de ringen er nog aan, helemaal intact. We kunnen gaan verzinnen wat we er vervolgens in zullen stoppen. Geen gecultiveerde bloemetjes, dat past hier niet, maar misschien wel een rode wingerd, die ik zo prachtig vind. Die blijkt goed te combineren te zijn met de clematis en de Toscaanse jasmijn (lees ik). Tijd voor nieuwe flowerfairies.

Ik keek gisteren tussen alle bedrijven door de docu terug van De Meisjes van de Goede Herder. Hemeltjelief, geen sinecure, deze verhalen. De gezichten van de vrouwen zijn getekend en drukken stuk voor stuk smart uit. De tegenargumenten van de verdediging snap ik niet erg. Iedereen die hoort wat hier die kinderen is aangedaan, begrijpt toch dat er in ieder geval iets niet in de haak is.

De Hobbit is bijna uit. Bilbo mag zo weer met zijn pantoffeltjes genoeglijk bij de haard zitten. Wij zijn gelukkig al in ‘Avondland’ begonnen, anders hadden we op zoek moeten gaan naar een vervanging van dit literaire uurtje.