We blijven nog even alert

‘Het is of de duvel er mee speelt’, zou mijn moeder hebben gezegd. Zo heb je niets voor de vogels in huis, dan schaf je wat lekkere zonnebloempitten aan en dan heb je ineens een jaloerse muis in huis die ook verwend wil worden. Gisteren was ik aan het luisteren naar de Ipad, die een politieke boodschap verkondigde toen ik vanuit mijn ooghoeken, want dat gebeurt dan zo, iets weg zag schieten op het werkblad. Ik riep naar Lief die op het terras zat te werken. Het was een kleine veldmuis, te herkennen aan zijn slankere gedaante en zijn spitse snuitje. Ik voelde me Pinkeltje en had al een naam voor de kleine, geënt op de gele boeken vol avonturen van Pinkeltje, opgetekend door Dick Laan. ‘Snorrewiets’. Ze was inmiddels in het nauw gedreven achter de zuurkoolpot, maar wipte bij het minste of geringste kleine gaatje over de hand van Lief heen en dook een kiertje in naast de grote stenen bakoven. Roetsj…Weg muis.

‘Lief kan ze ruiken’, zegt hij. O jeetje, dat is niet best, dacht ik. Een van de nadelen van het verlies van het reukvermogen is dat je ook dergelijke seintjes niet meer opvangt. Even een confrontatie met de handicap. Het lijkt geen ramp, maar het gemis is groter dan men denkt.

Vanmorgen bleef alles muisvrij, al het eten zit in potten of in pannen en kan dus niet meer een aanleiding vormen. Snorrewiets moet maar weer lekker buiten gaan spelen, daar is eten in overvloed aan valfruit, hazelnoten, walnoten en kastanjes.

Een paar jaar geleden hadden we een huismuis in huis en die zijn lastiger. Er was een nestje onder de boekenkast en hij of zij stond in de aanslag om een gezin te stichten, maar we waren net op tijd om daar een stokje voor te steken. Daarna nooit meer last gehad. Hier in huis zijn we beestjes wel gewend, maar meestal vliegt, kruipt of spint het. Daar verblikken of verblozen we niet meer om. Nou ja, buiten de kleine steenmarter die soms komt overwinteren op de grote zolder, maar die zit niemand in de weg.

Ooit heb ik mijn hele verkleedkoffer met mijn allermooiste hippie-jurken ongezien weg moeten doen omdat een muizenfamilie er beslag op had weten te leggen. Dat was een te hoge tol. Toch maar een poezenkind aangeschaft. Pluis kwam in huis en deed waar ze voor was opgeleid, het huis muisvrij houden. Goeie lieve Pluis.

Hier houden we het in de gaten. Als je al een deur open laat staan, kan er iets naar binnen trippelen of glijden (denk aan de juveniele esculaapslang van van de zomer). Hier buiten gelden immers andere wetten en wij passen ons een beetje aan, met respect voor al wat leeft, maar houden er wel de hand in.

Veldmuisjes vormen onder andere het hoofdmenu voor de roofvogels en de uilen. De laatste hebben we hier nog nooit gezien of gehoord. De familie Buizerd is hier actief en cirkelt vaak genoeg rond. Dat komt wel goed. De bomen verkleuren nu in rap tempo en zijn straks weer kaal. Dan valt het moeilijk om ongezien ergens naar toe te trippelen. We blijven nog even alert.