Eens goed door de recepten neuzen

Ziezo, alle boodschappen voor een dag of vier weer in huis. Zonnebloempitten voor de mezen en mussen, vinken en het roodborstje. We hangen het onder de druif, kunnen ze gezellig in de rekken gaan zitten wachten tot een ander klaar is met smullen. Ik zit graag in de keuken voor het raam dat erop uitkijkt. Dubbel leuk dus.

Fotozus herinnert ons even aan de sterfdag van onze vader, 30 jaar geleden. Ze heeft er die mooie foto van mijn vader bijgedaan, als hij boven de motor onder de kap van zijn eerste Ford hangt(volgens broer) en tuurt naar oneffenheden. Het is zo’n karakteristieke foto, zo kenmerkend voor hem. Al het reparatiewerk gebeurde op straat voor het huis. Ouwe overal aan en sleutelen maar. Op die manier en ook door de vele keren dat ik stil heb gestaan met meer dan tweedehands autootjes, wist ik ook wat een bougie was of een carburateur. Zuslief wilde weten of hij wel kon sleutelen. De derde broer wist te vertellen dat hij gediplomeerd automonteur was. Als je in die tijd bij de politie wilde, wat zijn wens was, moest je een ambacht hebben. Dat heeft hij dus eerst nog gedaan. Achteraf een tikkeltje meer trots op hem, dat had hij er dus voor over gehad.

Onze volksdansjuf van lang geleden antwoordde op dezelfde foto: ‘Altijd op weg voor de volksdansgroep’. Ze vergeet het nooit, schrijft ze er bij. Eerlijk? Dat ben ik wel glad vergeten. Hij was dan tussen de bedrijven door toch veel voor zijn kroost bezig. Wonderlijk dat er momenten zijn geweest die als het zand in een zandloper uit je herinneringen zijn gelopen.Zijn dood was toch een verlossing. Hij zat opgesloten in een onwillig lijf en sleet zes jaar zonder mijn moeder in het verpleegtehuis. Geen sinecure.

Gisterenavond zijn we verder gegaan met het luisterboek de Hobbit en heb ik Lief twee hoofdstukken van ‘Vaderland’ het boek van Fernando Aramburu, voorgelezen. Dat is het nieuwe gekozen boek van de boekenbabbel. Het speelt zich af in een Spaans dorp waarbij de ETA ook een belangrijke rol speelt.

Samen lezen is leuk, maar voorgelezen worden is nog leuker, zeker als de een houdt van luisteren en de ander van voorlezen. We hebben al heel wat boeken verslonden op die manier. Het volgende boek op het lijstje is een biografie van Siebold. Dat is extra interessant omdat een voorouder van Lief waarschijnlijk op hetzelfde schip heeft gezeten als Siebold op weg naar de Oost. Die hele periode trekt natuurlijk als een malle, want dan wil je weten hoe het een en ander reilde en zeilde. Dat laatste zelfs ook letterlijk

De eerste pompoen ligt weer op de schaal. Het is een zogenaamde hokkaido-pompoen. De naam dankt hij aan het noordelijkste hoofdeiland van Japan. Die naam, omdat onze oranje variant daar is veredeld. Lettelijk betekent de naam: ‘Weg naar de Noordzee’, of mooier nog ‘De Noordelijke zeeweg’. Veredeld omdat ze er in de jaren dertig in zijn geslaagd de pompoenen tot een ras te kweken met een dunnere en eetbare schil en volzoet vruchtvlees. Leuk om te weten.

We zullen kijken of we dat varkentje kunnen wassen en tot een heerlijk gerechtje kunnen omtoveren. Dat wordt eens goed door de recepten neuzen.