Beloofd

Ik hoor ze roepen. De langgerekte kreet van de buizerds, niet een maar drie, hoog boven het veld. Zodra ik mijn neus op de overgang van bos naar vlakte laat zien, nemen ze de wijk naar verre oorden. Ik volg ze met mijn ogen. Ze cirkelen niet langer, maar vliegen in een rechte lijn hoger en hoger tot ik ze niet meer zie en hoor.

Dan wandel ik speurend over het land naar het laatste bos met de grote walnoten. Flemend vraagt een zomerfijnstraal in stralend wit mijn aandacht, maar die wordt deels ook getrokken door de bomen aan de linkerkant, waarin ik de brutale bosrank ontwaar. Ze is naar boven geklommen en draagt met trots haar pluizige zaden.

Op de velden erachter vindt noeste arbeid plaats. Grote combiners worden ingezet om de oogst te vervoeren, tractoren ploegen in verstikkende stofwolken over het veld heen en weer. Af en aan. Geen tijd te verliezen. Hier liggen de schoven nog als grote gele rollen op het veld. Geen lelijk groen plastic er omheen. Zoveel natuurlijker, helemaal als er een troepje bonte kraaien het luchtruim kiest.

Hier en daar ligt er nog een gebroken afgepelde maiskolf. De stoppels van de staken kleuren de velden tot aan het blauwgrijze Mecsek gebergte okergeel met daarboven de blauwe wolkenloze lucht. Wat een palet.

Brooddeeg staat te rijzen en straks zijn twee kleine broodjes in de maak, een voor de vriezer, om bij thuiskomst straks van te genieten en een voor vandaag, precies genoeg voor twee. Een groot bolletje zeg maar. Het is inmiddels routine en ik vergeet een foto te nemen.

Na het avondeten is er voor mij als toetje eerst altijd de herhaling van Master Chef Australia, waar kandidaten alle kansen krijgen voor persoonlijke ontwikkeling door de bemoedigende woorden van de jury. Mijn lievelingskandidaat Depinder moet vandaag vertrekken, maar ze is alleen maar dankbaar, dat ze zo ver gekomen is en vooral werd uitgedaagd om met de samengestelde mysterie-boxen en andere opdrachten op een volkomen andere manier dan haar traditionele Indiase gerechten te werken. Ze leerde boven zichzelf uit te stijgen door de meest fantastische combinaties te bedenken en haar smaakpalet danig uit te breiden. Geweldig. Een andere grootheid en vernieuwer in de keuken is Callum. Ik bewonder ze zeer en het stimuleert om vooral uit de traditie te stappen.

Een appje van dochterlief. Wil ik mee naar de hiphop-opera Lennox in November, dat wordt uitgevoerd door het muziektheater ‘Reprise’. Natuurlijk. Graag zelfs. Dat laat ik niet aan mijn neus voorbijgaan. Het boek is geschreven door Zindzi Zevenbergen en geïllustreerd door Brian Elstak, Hedy Tjin en Zoë De Luca. Het gaat over een jongen wiens vader voor de ‘onzichtbare’ ziekte Sikkelcelanemie regelmatig naar het ziekenhuis moet. De jongen raakt in spannende avonturen verwikkeld samen met zijn buurmeisje Aya. Er staat nog een recensie van mij over het boek in het blad Mensenkinderen van een paar jaar terug. Heerlijk vooruitzicht om naar de stadsschouwburg te kunnen.

Ze belde gisteren ook, toen ik op de landweg liep, gelukkig vlakbij het achterste bos, waar twee stoelen staan om uit te rusten. Daar konden we lekker lang bijpraten over het werk, de kinderen, de Verkadealbums, er wachten nog twee nieuwe om volgeplakt te worden, en over gemis. Dat laatste is vaste prik van beide kanten.

Ziezo, nu eerst even het nodige aan bloes en t-shirt een boutje geven en de koffer vast op de laatste dingen na, inpakken voor ons alle twee. ‘Het voelt als vakantie’, zei Lief vanmorgen. En dat wordt het ook. Beloofd.