En mijn jas helemaal

Zowaar is de binnenhuishouding wat van streek. Toilet en emmer binnen handbereik, de tweede nog niet nodig gehad, maar je kan een en ander maar beter voor zijn. ‘Regeren is vooruitzien’, glimlacht mijn moeder en ik moet haar wijsheid beamen.

Gisteren de wonderlijke levens van Cecile en Elsa De Jong van Beek en Donk met stijgende verbazing uitgelezen. Wonderlijke levens, waarbij een appel die volgens het spreekwoord niet ver van de boom valt toch mijlen ver van de persoonlijke stam is afgerold.

Het volgende boek is al aangesproken. ‘De Smeekbede’ van Lianne Damen en nu al boeiend om te lezen omdat een gedeelte zich afspeelt midden in Utrecht, mijn oorspronkelijke thuishaven, waar ik elke straat en steeg voor me kan halen. Het onderwerp begint heftig. De toon is gezet.

Het wonderlijke van een tikkie grieperig zijn, is de malle temperatuur van het vege lijf, dat niet meer in staat is om het te reguleren. Ik heb het koud en lig met t-shirt, sweater en grote wollen sjaal omgeslagen in bed. Echt helpen doet het nog niet. Ik hoop dat het een dippie is, want we willen zaterdag natuurlijk wel richting Novi Sad. Daar hebben we ons intens op verheugd. Lief zijn verjaardag vraagt om toeters en bellen. Per slot van rekening wordt je niet alle dagen 77 op de 7e van de maand.

De boekenbabbel was gisteren en ze konden zich vinden in mijn bevindingen van de twee boeken Land en Cécile. Het fijne ervan hoor ik een volgende keer. Het rijtje met nieuwe boeken is heel interessant en de keuze zal moeilijk zijn. Ik ben benieuwd. De biografie-club heeft de biografie van Siebold gekozen, die geschreven is door Annejet van Zijl. Ondanks het feit dat ik daar ben afgehaakt, lees ik op eigen tempo toch mee als het onderwerp me boeit. De inhoud volgens de website van de schrijfster: De zwevende wereld is de meeslepende en vaak emotionele dubbelbiografie van een uitzonderlijk vader en zijn minstens zo unieke dochter. In hun voetsporen is het ook een geschiedschrijving van het oude Japan en een verhaal van de enorme invloed die deze verloren beschaving had op de westerse cultuur – nog tot op de dag van vandaag.

Het is fijn om elke zondagavond VPRO Boeken te kunnen zien en horen. Het is koren op mijn molentje. Vandaag heb ik die van afgelopen zondag teruggekeken, nieuwe inspiratie doe je daar altijd op.

Ha ha een lieve blogvriend vroeg mij, over mijn schrijven op zijn blog, ‘Munt griebelt ervan’ naar aanleiding van zijn foto van de mooie groene muntkever, waar dat woord in Nederland gebruikt werd. Ik antwoordde dat het uit mijn eigen taaljas kwam en dat ik daar vaker wat uit op diepte. Ik hou ervan om woorden te gebruiken die zich spontaan aandienen, deels gevoed door beeldend denken en deels door het spel met de woorden voor eigenschappen van het object of het gebruiken ervan. Maar nu ik er over nadenk weet ik wel dat mijn moeder en oma het altijd hadden over ‘die gribus’ , als in rotzooi. Kevertjes hebben kriebelpoten. Een en een is nog altijd twee. Gribus en kriebelen wordt natuurlijk griebelen. Zie daar, de passende verklaring, ze maken van de munt immers een zooitje.

Zo kan je nog veel meer verzinnen. Taal is onuitputtelijk en mijn jas helemaal.