Rekken dus

Vandaag voel ik me alweer jarig. Er kwam een lief kaartje door de bus. Zonder postzegel, maar wel met een hoop lettertjes op de plek waar normaliter de zegel hoort te zitten. Het was ook van stempels verschoond gebleven. Bij nadere bestudering bleek dat het huisnummer en de toevoeging Utca(straat) was vergeten. Met de uitleg van dochterlief, van haar en haar gezin kwam het kaartje, bleek dat de cijfers rechts boven de postzegel mochten vervangen. Zouden ze dat hier in Hongarije ook weten? Ondanks alles toch goed aangekomen, omdat het postkantoor ons inmiddels kan uittekenen met de wekelijkse Verkadebrieven. Groene hartjes, kriebelhandschrift, ballon, gemis en veel lief en liefste, daarvan smelt een moederhart.

Zoonlief belde al vroeg. Hij moest wachten tijdens wegwerkzaamheden toen hij op weg was naar zijn werk. De lijn gaf vertraging waardoor we elkaar steeds, door de ander heen, vragen stelden. Opnieuw bellen zorgde voor een iets betere verbinding. Ik had het over een gekregen kattebelletje en toen vertelde hij dat mensen jonger dan 35 echt niet meer zouden weten wat dat woord betekende. Daarmee sneed hij een geheel nieuwe problematiek aan. Die van het verdwenen woord. De nostalgie van de taal. Komt er nu ook een ‘Labyrint der vergeten woorden’.

Hoe moet dat voor mijn oma geweest zijn. Zij leefde in een tijdperk waarin evenzovele woorden verdwenen of werden voorzien van een nieuwe schrijfwijze. Dankzij de talige kanten van mijn moeder zijn er nog veel doorgekomen. Straks zijn onze blogs hopeloos ouderwets met iets dat abracadabra is voor de jeugd. En ik hou zo van die mooie taal, Annie M.G. Schmidt taal zou ik bijna willen zeggen. Malle woorden, samenvoegsels, sfeertekeningen. Voortgang en ontwikkelingen willen niet altijd persé vooruitgang betekenen. Laten we de mooie woorden koesteren.

Het is trouwens een prachtige kaart uit de serie ‘vreemde vogels’ van studio Jet&Flossie. De website ligt eruit of functioneert niet, maar van deze serie is ook een verjaarskalender. Jammer dat sommige dingen weer verdwijnen zonder dat je er weet van hebt.

Die jeugd van beneden de 35 heeft inmiddels een volstrekt eigen taal. Toen de kinderen nog thuis woonden, ging je daar moeiteloos in mee. Hier in de rust van de Hoff moet ik me laten informeren in veranderingen in de taal, door me in te lezen, door artikelen, door tijdschriften en alles wat voorbij komt op de sociale media. Er is een verschil in de taal per groep waartoe je behoort. Hoog-of-laagopgeleiden, meertalige of eentalige, leeftijdsgebonden, milieugebonden, mediagebonden. Noem het allemaal maar op. ‘Er zijn vele wegen die naar Rome leiden’, om eens even een klassieker erin te gooien.

Waar ik nooit aan wen, is de taal van de afkortingen. Daar had ik trouwens vroeger al de grootste moeite mee. Vakjargon vond ik ook zo lastig. Wilde je niet het gevoel hebben buitengesloten te worden, dan moest je er aardig je best voor doen. Het medisch jargon is me met de paplepel ingegoten en voor het overgrote deel blijvend omdat er veel klassiekers gebruikt worden. Binnen het onderwijs gaat het veel sneller. In de teamvergaderingen bleek vaak dat men verwoordde, wat ik wilde uitdragen, maar dan in voor mij totaal onbekend vaktermen, afkortingen, begrippen.

‘Rekken en erbij blijven’ denk ik. Niemand zal zich de sketch van Sonneveld herinneren binnen een totaal andere context, maar daar moet ik aan denken. Oude taal koesteren en nieuwe taal omarmen. Rekken dus.