Meer dan de moeite waard

Negen uur ontbijt en hoe. Lief nam alles wat warm was, voor zover mijn oog kon reiken, wentelteef, kibbeling, worstjes, ei, dauphine, spek en een sausje. Brrrr, hij liever dan ik. Ik was tevreden met een minicroissant en een minibolletje. Het was druk in het restaurant en de spiegelwanden deden daar nog een schepje boven op. Het bleek een zeer gemeleerd gezelschap. De boventoon werd gevoerd door een dubbele tafel met mensen, die luid Israëlisch aan het poekelen waren. Verder waren er Duitsers, Tjechen en Roemenen. Gisterenavond toen we de lift naar beneden wilden nemen, kwamen er een aantal mannen uit die allemaal op krukken liepen omdat ze een been misten. Dat was een confronterend gezicht. Mensen uit oorlogsgebied in Oekraine veronderstelden we. Het was al eerder opgevallen dat er opmerkelijk veel mensen rondliepen met de een of andere handicap.

Terug op de kamer een telefoontje van de oudste zoon met een heerlijk gesprek, diepgaand en over antwoorden en herinneringen maken. Hij had het lumineuze idee opgevat om me in de wintermaanden aan de hand van de oude foto’s van vroeger herinneringen aan dat moment te beschrijven. Eigenlijk een leuk idee. Foto’s vertellen zoveel als je de feiten erachter kent. Nu zijn de oude foto’s van vroeger plaatjes met hier en daar een bekend ogend gezicht. Wel fijn zo’n innig gesprek met hem op de vroege ochtend en weer helemaal bijgekletst. Klokslag twaalf uur op pad. De kerktoren achter ons had met een zachtaardig geklingel die tijd ingezet. We liepen over de Arpadbrug en daarvandaan konden we in het midden afdalen naar het eiland Margit Sziget, waar onmiddellijk als een behaaglijke deken een oase van rust over ons heen viel vergeleken met het drukke doorgaande verkeer boven.

De sfeer van het eiland is te vergelijken met het Central Park in New York. De eeuwenoude bomen boezemden ontzag in met hun dikke stammen en hun grillige wortelstelsel deels boven de grond. Platanen, Eiken, Pijnbomen in grote getale met de Japanse Essen in de Japanse tuin. Ze stonden om een vijver met rietplanten en bloeiende roze waterlelies afgebiesd door een stel grote keien. Minivisjes, eenden en reuze goudkarpers zwommen bedaard om de sokkel van een jongeman heen die kennelijk een instrument aan het bespelen was. Aan de zijkant vond een fotoshoot plaats. Een doorschijnend meisje met een roze kimono en gepimpte breedgehakte schoenen, a la de geisha’s klompjes, poseerde met de vijver als welwillend decor. De fotografe wrong zich in allerlei bochten.

Een enorme plataan spreidde zijn bladerdek ter bescherming van een oud badhuis, overduidelijk niet meer in functie, maar sfeervol en half bedekt door een bloeiende groene klimop. Even uitrusten op het bankje ervoor. Vervolgens kwamen we bij een strak en geometrisch aangelegd bloemenpark, een watertoren, waar geen lift in was, dus een onneembare toren voor mij. Erachter vingen we een glimp op van een buitentheater. De ruine van het klooster uit de veertiende eeuw was als zodanig gerestaureerd met rode bakstenen en daardoor werd het oude aanzien toch een beetje minder. Aan de andere kant van het eiland was De Steg, een hip straatje met allerlei in elkaar geknutselde restaurantjes, lampions erboven, binnentuinen, soms schreeuwerig, soms kleurrijk maar zeker uitnodigend om even bij te komen én er was een toilet. De poort van het terras waar wij zaten waren oude opeengestapelde fietsen die blauw gespoten waren. Rond de muzikale fontein daarachter was het enorm druk met mensen die lagen te zonnen of op de banken en stoelen eromheen zaten. Daar was de Margit brug, die van een geheel andere constructie was dan de nieuwe Arpadbrug.

Bij een leuk Spaans tapasrestaurant op een hoek in een van de zijstraten op de terugweg meerden we aan om even bij te komen van de ruim 15.600 stappen die we hadden gezet deze dag. Geen sinecure maar meer dan de moeite waard.