Zelfs wij niet

‘Moet ik aan verwachtingsmanagement gaan doen’, lees ik bij een andere blogster en onmiddellijk zit ik in mijn hoofd. Net bericht gehad dat iemand een vervelende uitslag heeft gehad en dan deze vraag. Op zo’n moment zou ik zeggen: Leef!

De vraag prat door. Heb ik het me ooit afgevraagd? ‘Wat verwacht men van mij?’

Ik ben ooit mentor geweest voor mijn lieve collega, die later een hele goede vriendin is geworden, allemaal eigenlijk, of nee, de meesten. Dat is een duidelijke rol. Je weet wat je te doen staat. Te aller tijden een luisterend oor, een arm om iemand heen, dwars door een emotionele situatie heen kunnen kijken om de ander inzicht en vertrouwen te geven.

Leerkracht zijn is eveneens overzichtelijk. Mijn kinderen, Tabula Raza, de fijne kneepjes van het leven en leren in een groep meegeven, gelegenheid tot ontdekken, verwondering en ontplooiing zo optimaal mogelijk bieden, oplossingsgericht en positief denken meegeven, toehoren en gehoord worden, luisteren naar hun en je eigen innerlijke stem, het individu kunnen blijven zien en hun persoonlijkheid, zielsgevoeligheid meegeven en dat alles naast een schat aan leermomenten in alle toonaarden op welk vakgebied dan ook. Je moet het ruim zien daar in die onderbouw.

Het verwachtingspatroon van ouders of nieuwe leerkrachten die pas op school waren, van stagiaires ook in sommige gevallen, wilden nog wel eens veranderen door de loop der jaren. Daar leerde ik met name dat de verwachtingspatronen uit elkaar konden liggen en dat de enige remedie was om dat uit te wisselen en zorgvuldig te blijven luisteren naar elkaar om je doelstellingen duidelijk te maken. Mijn wensen konden volledig haaks staan op die van hen, zeker als een kind hulp nodig had of als het de ouder zelf betrof die andere meningen over onderwijs er op na hield, dan onze jenaplan-principes.

Soms was het spitsroeden lopen om een en ander te verduidelijken. Het hangertje met tact, vertrouwen en inzicht hing altijd zo voor het grijpen in mijn bovenkamer. Ze was nog wel eens nodig.

De blogster die die vraag in het algemeen stelde, had iemand op bezoek gehad die zich bepaalde dingen veel groter had voorgesteld en door het relaas heen was teleurstelling bij haar komst overduidelijk te horen.

Wat verwachten onze logees van ons. Eigenlijk is dat iets waar we ons nooit mee bezig houden. Ze komen en we verheugen ons erop en daarna zien we hoe de dingen gaan lopen en zal ik met de een eindeloos babbelen en met de ander wat creativiteit aan de dag leggen, een volgende gaat wandelen met mijn lief en weer een ander helpt mee kokkerellen. Net hoe het uitkomt. Tuin is hier een volstrekt ander begrip dan in Nederland. We doen aan natuurbeheer, zeggen we altijd. We eten van wat het bos ons geeft en de rest kopen we bij. Haha. Geen probleem. Voor niemand eigenlijk. Volkomen in harmonie hebben we de afgelopen tijd ervaren. Of mensen nu met z’n tweeën, met zes tegelijk, alleen of met vijven hier waren, alles sluisde zich gemoedelijk in de richting die zich voordeed.

Foto’s schieten tekort om het juiste beeld te vormen, blijkt, want ik post best met regelmaat wat. Unaniem kunnen ze zich geen van allen voorstellen wat er te verwachten valt, haha, zelfs wij niet.