Die wonderschone herinnering

Dat krijg je ervan. Doordat de dagen hier hun eigen ritme leiden en zich nergens over hoeven te buigen dan iets wat door ons invulbaar is; Oogsten, maaien, bakken, Jam maken en andere lekkernijen, gaat mijn agenda met de boel aan de haal en maakt er een potje van. Gisteren vertelde ik dochterlief in het telefoongesprek dat ik vandaag jarig zou zijn. Ik kon door de hoorn horen, dat ze haar wenkbrauwen hoog optrok. ‘Klopt dat wel Mama.’ Ik keek naar de datum. ‘Nee joh dinsdag dus, wat een sufkip ben ik.’ Maar kennelijk had agenda er nog steeds de maandag bij bedacht, want we reden naar de Hobbitstêe. Het was een prachtig tocht door de afwisselende glooiende heuvels van Somogye, een van de mooiste streken van Hongarije.

Het bleek een afgelegen plek te zijn, een eindje de heuvels in, en aan de voorkant stond een wat aangedaan huisje, maar erachter was die bijzondere Hobbitstêe, half in de heuvel gebouwd. Lief stapte uit en ging op zoek naar de eigenaar. Er kwam een man met een emmer voer aangelopen. Dat bleek voor de beesten naast de woning te zijn, een ezel en een geit. Vanachter het stuur zag ik beide mannen druk gebaren, bellen en weer gebaren. Breed lachend kwam Lief weer de heuvel afgelopen. ‘We zijn te snel lieverd, want je hebt pas voor morgen geboekt’, grinnikte hij. Ik keek op de reservering (vanmorgen trouwens nog gedaan, met die verkeerde associatie erbij), ja hoor, zwart op wit, van 1 tot drie september, Dus wél op mijn verjaardag, alleen was dat een dag later dan bedacht. Hoe kleine dingen kunnen samenspannen om een bezig hoofd de kluts kwijt te laten geraken.

We beloonden onszelf met een andere weg terug en kwamen langs het restaurant met het blauwe dak. Met een afzwaaier stopten we. Tijd voor een heerlijk maal. Twee vliegen in een klap, want behalve dit buitenkansje hadden we bovendien de sympathieke eigenaar en bouwer van het mooie huisje nu gezien, mochten we de sfeer alvast een beetje proeven, de omgeving bewonderen en zouden we wat meer boodschappen mee kunnen nemen. ‘Elk nadeel hep se voordeel’ en dan weten jullie wel wie ik citeer. Een citaat dat altijd opgaat, kan ik proefondervindelijk beamen.

Nu zijn we weer thuis en leven een dag uit de koffer. Haha. Morgen komen er nieuwe dagen, nieuwe kansen. Vanavond een oudejaarsfeestje voor twee. Ooit was er een tijd dat we één keer per jaar op vakantie gingen met vrienden in een groot huis in Homburg met kinderen, volwassenen, een hele bubs. Verjaardagen werden steevast gevierd op de Oudjaarsavond voorafgaand aan de dag zelf, met ‘Ollebollekes met schuursuiker’ vers uit de olie en rijkelijk bestrooid. Zo’n gekke term kon alleen maar daar ontstaan, omdat naast het rijke leven met veel mensen, het minder kost en voor ons in die dagen was er enorm luxe van ongewone streekgerechten uit het Limburgse land, kampvuur, picknicken op de heuvels, drank in overvloed, oppassers, gezelligheid en kwinkslagen voor iedereen en er heerste één grote gedeelde vrolijkheid. Te bedenken dat de helft van die groep er nu helaas al niet meer is. Maar wat fijn om terug te kunnen denken aan die wonderschone herinnering.