Waar de dag ons brengt

Afwisseling van de wacht. Terwijl ik gisteren, na het vertrek van onze lieve vrienden, achter elkaar er vier wassen door heb gedraaid , was zoonlief al lang en breed onderweg om per vliegtuig , bus, metro en trein richting Pécs te komen. Met een wat lichte vertraging was het de bedoeling dat we hem rond kwart over vijf in de namiddag daar van het station gingen halen.

Door het open raam zie ik de buurvrouw die een krant door het hek aangereikt krijgt van de overbuurman. Het beeld is zo vertrouwd en reikt tot jaren terug, waar mensen in de straat vaker de krant deelden, een luxe die in een deelgemeenschap bewaarheid kon zijn. Later viel de krant gewoon op de mat, toen ons gezin in wat ruimer sop voer. Heerlijk idee, in de vroege ochtend eerst de krant uitspellen.

Zoonlief werd door Lief opgehaald en kwam breed lachend bij de auto aan: ‘Ha, die moeders’ klonk zijn vertrouwde stem. Warme omhelzing. Er was direct een andere dynamiek met zijn vele verhalen over de reis, die voorspoedig was verlopen en zijn vele vragen. Bij Szentlőrinc gingen we van de 6 af om naar de Spar te gaan, voor de inmiddels alweer ontbrekende boodschappen, boter, kaas en yoghurt voor ons allen, gel en zonnebrand voor zoonlief en alvast wat cola voor dochterlief en de mannen. Nou ja voornamelijk voor de laatsten. .

Zoonlief was vanochtend lekker laat wakker en had uitstekend geslapen. Met zijn drie kleintjes is het thuis gemiddeld elke nacht wel bal, maar nu was er alleen een scala van nachtgeluiden en een diepe stilte op zijn kamer. Vanavond zal het weer anders zijn.

Hij ging direct met Lief mee het terrein verkennen en waar hij tot dan toe mijn verhalen had geschoven onder het kopje: ‘Te verliefd op het land’, moest hij beamen dat ik niet overdreven had, maar dat het in tegenstelling tot wat de de foto’s lieten zien, nog veel mooier was.

Ondertussen had ik de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van de pasta pesto verzorgd, met wat meer spaghetti en diepvries erwtjes en een salade. En konden de mannen aanvallen. Het was fijn om in alle rust met elkaar te sparren over alles. We maakten er dankbaar gebruik van en zochten rond tienen het bed op.

Straks zal ik de bedden opmaken voor dochterlief, die van de jongens zijn al klaar en er moet nog een matras naar beneden voor de jongste van de drie. Ik zal nog even bedenken wat ik ze ga voorschotelen.

Zoonlief heeft al een rondje gelopen. Hij had als route de 6 gekozen, maar die was veel te gevaarlijk, , dus binnendoor dan maar en het was nu al iets te heet. Morgen misschien wat vroeger zo’n ochtendloopje.

Het is een heel groot verschil van de dagen hiervoor, die zo kalm en onthaast verliepen. Tijd om te schakelen is er nauwelijks, maar gelukkig is het allemaal heel herkenbaar. Wat een luxe om een zoon even voor jezelf te hebben. Heel bijzonder want dat komt bijna niet meer voor. Rap in de benen om een en ander aan ontbijt te gaan klaarmaken. Eitje erbij, heerlijk vers brood van de super. En maar kijken waar de dag ons brengt.