Dat heb ik geweten

Het grote wachten was begonnen en al het werk was gedaan, dus kon ik me storten op de voorbereiding van de maaltijd. Pasta pest, en de laatste uit eigen tuin. Dat had nog wat voeten in de aarde, want ik wilde niet onze mooie basilicumplanten in een keer kaal plukken, Dus takje om takje, maar voor acht personen was er minimaal 120 gram nodig, weet je hoeveel dat is, als je de stengels en de bloesem er uit moet halen. Gelukkig had ik ook nog wat babyspinazieblaadjes van gisteren. Pijnboompitten heb ik hier nog nergens ontdekt, maar de cashewnoten waren een goede romige vervanging. Samen met de bio-olijfolie werd het met flink wat knoflookteentjes een smeuiig geheel. Lief moest testen.

Vanaf Gras konden we de rit volgen op de telefoon. Handig. We begrepen hun route wel niet helemaal, want de tomtom had ze het laatste stuk vanaf de grens met Slovenië helmaal binnendoor gewezen. Dat is voor iemand met voortdurend pijnlijke benen geen pretje, want ze zitten nog steeds vol kuilen en hobbels en daar valt voor een auto nauwelijks tegenaan te veren, zeker niet een zwaar bladen busje.

Wat verkreukeld maar goedlachs en blij kwamen ze aan. Ze hadden het gered. We namen alle lofzangen op het huis en de Hoff in ontvangst en ik wist het vooraf. Dit huis is zo bijzonder. Dat kom je echt niet overal tegen. Lief twijfelt er nog altijd aan. Geruststellen lukt niet, dus moet hij het proefondervindelijk horen. Het hondje Loena ging onmiddellijk op verkenningstocht uit. Van sommige dingen werd ze bang en ze blafte tegen de gakkende ganzen van de buurman twee huizen verder, die het nodige misbaar maakten. Toen alle bagage uit de auto was gehaald konden we aan de broodnodige lafenissen gaan, want daar was iedereen aan toe. Van wijn en bier tot aan de feestelijke vlierbloesemsiroop, ook van eigen hand natuurlijk.

Niet teveel aan hapjes, want straks kon er volop gegeten worden. Daarna zorgde iedereen ervoor zo in bed te kunnen en de vaat werd geheel verzorgd, daarna was er koffie en borrel toe. Avondpraat bij gedempt licht, ik hou ervan. Overdag een hoop gelach en in de avond tijd voor het serieuzere werk.

Van de weeromstuit en de volle maan kon ik vannacht niet slapen. Tel daar in de morgen nog een mug of drie bij op, denk ik, gezien het aantal bulten, en dan is het hanenwaken compleet. Zelfs een after-slaapje werd me door mug en co niet gegund. Straks toch nog een poosje de ogen sluiten.

De ramen van de slaapkamer en van de gang er tegenover heb ik opengezet, in de bijna ijdele hoop dat het zo koel moge blijven, maar de dag belooft de 30 graden weer aan te tikken net als gisteren.

Geen idee hoe de plannen zijn, maar dat horen we wel. Een van de lieverds is minder mobiel, maar daar valt altijd een mouw aan te passen. Creatief en oplossingsgericht zijn we allemaal. Rond half twaalf lagen we op bed door en het gestuiter van de opwinding wilde Klaas niet komen met zijn zand. Dat heb ik geweten.