Het weer werkt mee

Lief ging zich bezighouden met het vraagstuk ‘Hoe krijgen we de rozenpoort in het half ingestorte prieel geschoven’ en ik stortte me op de kamers, die gestoft en gezogen moesten worden om daarna het beddengoed uit te tellen en een extra slaapkamer in de huiskamer te maken met de opklapbedden. Het ging van een leien dakje, dat laatste. Stoffie deed voornamelijk het grootste werk, nadat ik met de grote zwiepzwabber overal het stof had weggeveegd. Spinnen haasten zich uit de pootjes, klaar voor het begin van een nieuw web.

Af en toe keek ik naar de vorderingen met de poort en ik dacht toch echt te zien dat het Lief niet in zijn eentje zou lukken, dus bood ik spontaan een helpend handje. We hadden een ongeschreven samenwerkingsverbond gesloten. We telden 1,2, en op drie gingen we over tot de handeling. Het werkte als een tierelier. Bovendien volgde ik de aanwijzingen van hem nauwkeurig op, waarbij de omgeving, lees de oude druivenlianen, goed gemonsterd werd op obstakels. Het lukte wonderwel. Niet gelijk vooraan bij het prieel, maar vooral in het midden, als centrale steun voor het steeds verder instortende geval. De druif liet zich omhoog duwen. De trossen hadden zich bevrijd uit hun benauwde posities. Ziezo. Nu de tweede poort, die nog in elkaar moest worden geschroefd. Lief ging zich daar weer mee bezig houden. Ik had binnen nog genoeg te doen. Wat is het toch heerlijk als iets lukt wat je bedacht had.

Boven hadden we de airco aangezet om de kamer alvast wat koeler te maken. Vandaag ga ik daar aan de slag met de stofzuiger. Daar is nog een tweepersoonsbed, maar als de vrienden het gezelliger vinden kunnen we het ook naar beneden halen. We horen het wel. Ze zijn nu aan het vertrekken en de eerste overnachting zal in Regensburg zijn. Vriendinlief heeft handgeplukte bonen bij zich voor ons, juweeltjes van bonen, want ze mochten wat kosten. Ze spelen ‘Ik heb mijn wagen volgeladen’ met zes volwassenen en een hond in een zwarte bus.

Voor de eerste dag maak ik pasta pesto. Ik moet even in kunnen schatten voor de Hongaarse maaltijd hoeveel grote eters er zijn. Ik heb al bedacht dat het rijst met gulyas leves wordt. Op mijn vraag hoe vega de vegetariers waren, bleek het zo te zijn, dat vriendinlief vlees en vis niet lekker vond, alleen een kipfiletje. Een ander beweerde een kliko te zijn, net als Lief, alles kan er in en alles is lekker. Handig.

Vandaag beginnen we met de tweede poort. Daarna de boodschappen en dan nog naar een klein tuincentrum langs de weg, waar we mooie bloemen weten voor op de kale plekken. Het terras is klaar, de kamers zijn klaar en de keuken is er klaar voor. Morgen de badkamer.

Het boek van Pieter Waterdrinker ‘Celine’ is een intrigerend verhaal. Het is moeilijk weg te leggen, want het is met vaart geschreven. Het ontvouwt zich als een puzzel. Na ieder hoofdstuk valt er weer een stukje op de juiste plek te leggen. Nu is hij in Parijs en is het een genot om mee te lopen door de bekende delen van de stad, ruimschoots omschreven. Er zijn allerhande elementen om een goede spanning op te bouwen. Een Nokia, een anonieme beller en zijn eigen veronderstellingen. Een verhaal vol actie, verraad en geheime agenda’s, actueel en meeslepend.

Ziezo. De zon schijnt. Het slechte inslapen, de tijd stond stil tot drie uur, is gesmoord in een hazenslaapje in de ochtend met een wonderlijke droom over een voorstelling à la Le Moulin Rouge met dezelfde groteske figuren. Lief brengt koffie en straks gaan we weer voort. Het weer werkt mee.