Op naar de tweede ronde

En dan ben je ineens zomaar twee grenzen verder. Maar na ruim tien uur rijden was ik toe aan een goede maaltijd na alle liflafjes onderweg en een bed. Het restaurant onder het hotel was een gerommeneerd Italiaans geval, waar het op een doordeweekse donderdag al enorm druk was op het terras. Ik kon alleen een tafeltje binnen krijgen. Volstrekt geen ramp want daar was ook de airco.

Het personeel was ontzettend vriendelijk. De jongen die me de kaart bracht noemde me bij het toetje, een zeer creatieve en lekker uitziende cheesecake, zelfs nonna, een erenaam voor de Italiaanse oma’s. Had hij toevallig de foto van de kleinkinderen gezien, toen ik mijn telefoon opende om de rekening te betalen?

Na een wat onrustige nacht omdat er alleen hoorbare airco was en het raam niet open kon, iets waar ik altijd moeite mee heb, wilde ik vroeg vertrekken, maar de info leerde dat ik pas om negen uur uit kon checken. Dus ga ik na de koffie eerst ontbijten, inpakken en dan uitchecken. Als alles mee zit ben ik nog rond tweeën/half drie weer thuis.

De reis was vermoeider dan in mijn befaamde weekenden. Files onderweg en veel vrachtverkeer. In de kalmpjes-aan-stand gaat het goed. Zo langzamerhand wordt het routine, dat lange reizen. Heerlijke muziek om te luisteren en mijn eigen koffie in de thermoskan.

De ontdekkingen zijn er , dankzij de files, waardoor ik alles veel beter kan bekijken, niet minder om. Wat is de natuur toch mooi. De zonnebloemen bloeien inmiddels alweer volop.

Lief appte vanmorgen om half vijf al. ‘Ik zet de poort open en zit op wacht voor ontvangst’ is de melding. Wat een lieverd is het toch. Op naar de tweede ronde.