Op huis aan

Alle ramen staan wagenwijd open. Het is om elk zuchtje wind te vangen dat men beloofd heeft, windkracht N2 moet toch voor wat verkoeling verzorgen, maar nee. Overdenken van die dag: Vroeg uit de veren, geen tijd om te schrijven en rond half tien, tien uur de deur uit. Op naar het uiterste puntje van Zuid Holland. Over Den Haag dit keer, want bij Rotterdam is een weg afgesloten en zorgt voor heel veel ongemak.

Het is druk op de weg. Lange rijen vrachtwagens vormen lange slingers op het meest rechter baanvak en daarnaast. Ze lijken te kruipen, wat niet waar is, maar zo ziet het eruit. Log en niet wendbaar. Als ze van baan verwisselen strekken ze hun hele logge lijf en zwenken over de streep. Met een uur ben ik daar waar ik wil zijn. In het winkelcentrum is de bloemenwinkel dicht en er zit niets anders op dan roosjes te kopen bij de grootgrutter. Een bosje in een prachtige perzikkleur en zonnige gele bos. Nergens een tafel waaraan ik ze kan mengen. Ik besluit ze mee te nemen naar onze schoonzus van Lief zijn kant. Dan mengen we ze daar wel. Een bos voor haar en een voor nicht die er later zal zijn.

We strijken neer in de achtertuin, waar alles nog aan lief zijn broer herinnert. Zijn bamboe, zijn Acer, de druif. Het tiert allemaal welig. Dat was zijn lievelingsplek geweest, onder de overkapping, waar hij gesprekken voerde met de duiven, die gretig op het vogelzaad afkwamen dat hij in een bakje op schoot hield. Hij zat er als een bon-vivant en genoot.

Schoonzus nam de stoelen en de tafel af. De kussens kwamen te voorschijn en er was filterkoffie met opgeklopte melk. Tijd voor een uitwisseling over het wel en wee. Ik had een klein boekje van Toon Tellegen over gemis meegenomen, dat gelukkig in de smaak viel. Mijn luisterend oor is zover weg, dan zijn de korte dierenverhalen wellicht wat troost op momenten dat je het nodig hebt. Kleine filosofische overpeinzingen om op te kunnen teren. Gemis is schrijnend. Iedere keer komen de scherpe kantjes om de hoek kijken, hoe zeer ze het ook probeert met afleiding weg te duwen. Dirigeren, een reisje hier en daar, bezoekjes, maar ook een verstilde wandeling aan het strand, de stilte in huis, de rust, waar zo’n behoefte aan is. Gedachten trekken zich niets aan van verdriet. Ze komen en gaan op de gekste tijden. Het hoort bij verwerken. Er zijn emoties mee gemoeid. Ze weven hun eigen tapijt, soms vrolijk, soms bedroefd of boos, soms berustend en daar tussen door wandelt het dagelijkse leven. Weer een dag voorbij.

Nicht komt en moet eerst even stoom afblazen. Ziezo. Adem in, adem uit en dóór. Lunch met een lekker soepje en thee, huisgemaakte marmelade die heerlijk is. Inspiratie, het begint alweer te kriebelen. Lief had in de ochtend gebeld om te vertellen dat onze oogst eveneens overweldigend is en dat de kersen van de Prunus Nigra sappig en zoet zijn. Hij heeft twee halve potten jam gemaakt. Die zijn heel snel soldaat gemaakt. Als ik terug ben, geef ik hem nog een workshop ‘vacuum’ conserveren.

De tijd is onverbiddelijk en te kort, maar ik wil echt rond drieën ‘en route’ zijn om de spits te vermijden. We geven elkaar dikke knuffels en met ‘de liefste groeten’ op zak, ga ik op huis aan.