Hoofdstuk Biografie gesloten

Een kostbaar uurtje kwam ineens als een veertje nedergedaald. De jongste telg sliep nog toen ik aankwam bij zoonlief. Hij legde het flesje maken via de app uit. Kwartiertje beneden wachten, want ze lag in de wandelwagen, waarin ze in slaap was gevallen. Af en toe klonk er een lief kreuntje of wat gesmak onder de kap vandaan. Toen er iets meer leven was, pakte ik alvast de luipaarden toilettas om vervolgens volgens de aanwijzingen het flesje start klaar te zetten. Daarna kwam ze vrij snel met wat jengelen en huilen. En daar hadden zij en ik tout seul even helemaal alleen in een bubbel een eigen moment, zonder interrupties, zonder gebabbel. Het flesje en daarna het hele arsenaal aan kinderliedjes met de kleine in de arm of tegen de schouder bij eventuele krampjes. Beloning, lief gekraai en heimelijke lachjes. Echt een cadeau.

We werden enthousiast begroet en konden gaan eten. Kroepoek erbij en bawang goreng, iets wat de grote broer heel lekker vond of toch niet en dan toch weer wel. Niets veranderlijker dan een kleine ontdekker. Zuslief lag er zoetjes bij en mocht later in de bouncer. Ik zou helemaal duizelig worden van dat ding, maar ja, het zal mij niet overkomen, denk ik maar zo. Moe maar voldaan weer op huis aan

Zoonlief kwam na een stief uur beneden en had zijn werk afgesloten. De tas met de sajoerboontjes met kip en de rijstkoker had hij al boven gebracht en nu kon ik achter hem aan naar boven. Rijstkoker aan, boontjes in de pan op een laag pitje terwijl zoonlief de kleine Njong van het dagverblijf haalde en de kleine op een kussen verwonderd keek naar de kleurrijke hangers erboven, terwijl ik tussendoor nog even gezellig kon kletsen met haar.

Em hier bleek het ineens tijd te zijn om als een haas in de benen te gaan, want het was de hoogste tijd m vriendinlief op te halen en haar ook alvast van te voren de droevige mededeling dat ik zou gaan stoppen mee te delen. Het is nooit leuk, maar ik had het weloverwogen en dit laatste boek, de biografie van Vulvia, had de doorslag gegeven. Niet mijn keuze. Ze vond het heel jammer, maar erg teleurgesteld was ze niet. Toch deze boodschap doorvoelt,leek het.

Bij ons adres, een prachtige oude Haagse woning, vol kunst en jaren zeventig gezelligheid, stond de lunch klaar. Dat was voor het eerst en anders en een goede opening voor een mooi en rijk gesprek over het boek. Iedereen had het een vreselijk gewrocht gevonden, met alle veronderstellingen, die alles op aannames schoeiden en niets op zekerheden. Niets van wat een recensie in een best wel vooraanstaande krant had beloofd. De drie anderen hadden het allemaal uitgelezen, maar ik had het het liefst naar de uiterste uithoek van de planeet willen verwensen. ‘Wel hoofdstuk tien lezen’ vond een van ons, ‘want dat was nog wel vermakelijk.’ Nou vooruit, je kan niet weten. Mijn cadeautjes van Toon Tellegen vielen allemaal in vruchtbare bodem. Gelukkig. Altijd een gokje bij boekenverslindende lezers.

Dóór naar de thee en hun stadstuin. Met meeuwen die het verdriet van de anderen deelden met een onthutsend gekrijs, wat vrij normaal voor de Haagse binnenstad bleek te zijn. Met een ‘Ach lieverds, ik schuif gewoon nog wel eens aan’ namen. We afscheid. Hoofdstuk Biografie gesloten.