Natuur vaart er wel bij

Heel Amersfoort stond vol met geparkeerde auto’s. Waar was nog een plekje voor Agaath. Een heel eind buiten het voetbalveld vond ik in een straat nog een krappe parkeerplek. Gelukkig. Met wat vijven en zessen kon Agaath blijven staan en ging ik op zoek. Velden vol spelers, anders dan in de tijd dat ik langs de lijn stond, de vrouwen en meisjes waren ook geïntegreerd. Een aantal teams. Ik wist, dat de oudste bij team Eddy zat en de jongste van de tweeling, voor zover je daarover kan spreken als ze zes minuten scheelden, bij team Jan. Groot voordeel. Twee van de vier wedstrijdjes van twintig minuten speelden ze naast elkaar op de velden.

De jongens en de leiders begroeten me enthousiast en de tweeling was weernet zo blij als vroeger om me te zien. Daardoor zag ik wel een frommelgoal van de een en drie mega-doelpunten van de ander, die daardoor aan het eind de trofee, een glanzende beker voor de eerste plaats met zijn team stralend omhoog hield, omdat hij de topscorer van het toernooi was geworden. Moeders kon haar voetbaltrots weer even uit de kist vol herinneringen halen. De grappen en grollen van de jongens onderling waren heerlijk herkenbaar.

De verjaardag van dribbel gaat vandaag niet door, die vieren we volgende week. Even een dag rust voor dochterlief die teveel ballen aan het eind van het schooljaar hoog moet houden. Tja, wie van de leerkrachten niet in deze tijd. Ik herinner me de koortsachtige persoonlijke boodschappen aan de kinderen, de plakboeken die mee moesten en bijgewerkt werden, de lieve persoonlijke woorden in het portfolio voor bij het uitglijden, de liedjes, het raadselspel. Het paste er allemaal naadloos en strak in, dus dat betekende stug doorwerken. Vriendinlief heeft daar ook nog eens een afscheid van school bij, dat betekent echt helemaal dubbel veel werk. Daarnaast gaan alle verjaardagen, familieperikelen en gezin ook gewoon door. Zes weken is nodig om in de eerste twee weken weer bij jezelf uit te kunnen komen.

Vannacht een droom over euthanasie. In de middag daar een reportage over gezien en over de wonderlijke regeling dat de wens stopt zodra er tot sedatie wordt overgegaan. In de droom wilde ik nog lang niet, ook al had men tientallen argumenten en probeerde men mij te overtuigen. Uiteindelijk begrepen ze wel dat ik echt niet wilde, omdat er nog zoveel was om van te genieten. Wel dacht ik bij het wakker worden aan mijn moeder: Zoete broodjes worden niet gebakken. Nee, zeker niet, maar toch. Toevallig, maar toeval bestaat niet, ga ik vandaag op een natuurbegraafplaats in de buurt kijken of ik een geschikte boom kan vinden. Zo zie je maar, een aantal dingen weven met elkaar en dan krijg je een knispervers verhaal in je dromen. Onze eigen algoritmen.

Lief is hooischelven aan het delven. Ook een sport op zich. Weliswaar niet ter grootte van de hooibalen van de buurman, maar toch een aardige klus om ze te ruimen. We hogen de zijkanten er mee op. Dat werkt goed en levert heel veel kleine beestjes op. Natuur vaart er wel bij.