Twee vliegen in een klap

Vandaag ben ik bezweken voor de nostalgie en een vleug kwaliteit van oudsher. Ik heb een gietijzeren pan aangeschaft. Ja van dat fameuze, niet te tillen fenomeen, waarmee je oude fornuis vroeger welhaast met gemak door de hoeven zakte. Het is niet de naam, het is niet de hang naar het verleden, maar het is de manier waarop je kan stoven zoals stoven op z’n lekkerst wordt. En dat is ervaring. Al die goeie ouwe stoofjes die ik er in gemaakt heb, met vreugde om haar mooie uiterlijk en met liefde, die zich direct vermengde met de specerijen in de auto, alleen daarom al.

Gisteren liep ik in het winkelcentrum om te zoeken naar stoofpannen die de helft van het gewicht zouden zijn, omdat de ouderdom met gebreken komt en zeker derhalve met krakkemikkige gewrichten, maar thuis ging er een relativeringsproces in werking die tot de morgen duurde. Hoe vaak moet je de pan ter hand nemen, je hoeft nooit af te gieten, want dan zou jej je kostbare vocht weggooien, er zijn anderen die kunnen afwassen als jij gekookt hebt. De ene na de andere afweging vloog voorbij en ziedaar, besluiteloosheid werd eindelijk omgezet in daden. Gekocht met mijn punten, die ook nog er eens gebruikt. Schouderklopje voor mezelf.

Wel had ik gisteren de Toko verblijdt door een echte onvervalste wadjan met platte bodem te kopen, die ook op inductie het goed zou doen. Pfas vrij uiteraard. Een wadjan voor het wokken, een stoofpan voor het stoven en een broodpan voor het zuurdesembrood, daarnaast mijn Pfas-vrije keramische pannenset en nu ben ik helemaal compleet om culinair uit te pakken. Hèhè, het mag even duren en het mag wat kosten. Luxe, dit alles natuurlijk. Na altijd met tweedehands in de weer geweest te zijn, voelt het als ‘de koningin te rijk’.

Als dergelijke luxe een leven lang buiten bereik is geweest, dan dank je het leven nu op je blote knieën voor de welvarendheid nu die dit mogelijk heeft gemaakt.

Misschien heeft de volle maan er voor gezorgd dat ik eindelijk het licht kreeg waar het deze puzzel betrof. Ik was er al tijden mee aan het stoeien. Ze scheen eergisternacht helder en groot door mijn raam en zorgde ervoor dat ik erg wakker bleef. Dus keek ik , samen met zonen en schoonzonen begreep ik via de app, de wedstrijd Oranje-Marokko. Al gauw zette ik het gebral van de reporter en het onsportieve gefluit van het publiek als Nederland aan de bal kwam, uit en leek het, alsof ik net als vroeger weer in mijn eentje aan de lijn stond te genieten van het voetbalspel van mijn twee jongens, ook al was nu de uitslag dramatisch en het goaltje schieten evenzeer. Ach ik heb al zoveel goeie en slechte wedstrijden mee gemaakt en altijd herrijst de Phoenix weer. Voorlopig hebben we altijd Frankrijk nog met een Franse schone zoon.

Dochterlief belde net en we hebben afgesproken op de tuin. Daarnaast pik ik net nog een optreden van de filosoof mee, die vanmiddag op school de sterren van de hemel zal spelen(of daaromtrent). Twee vliegen in een klap.