‘Zennen’ op hoog niveau

Als je samen met een lieve vriendin ergens aankomt rond een uur of twaalf en er pas in de middag rond half vijf weer vertrekt, dan weet je dat je én het juiste plekje én de juiste persoon er voor hebt uitgekozen. Dit idee gold voor ons beiden. Gisteren stond namelijk de Millingen theetuin op het programma. De reservering voor de lunch was gedaan. Tot onze grote geluk waren ze gewoon open op maandag, waar andere leuke plekken gewoonlijk altijd gesloten zijn. Het betekende een eindje rijden naar Kekerdom, de auto stallen bij de kerk en 2,5 kilometer lopen door het natuurgebied van de Millingerwaard dat grenst aan de Ooijpolder. Een piepklein geitenpaadje zo breed als een wissel, welig kruipende bramen, wilgenroosje, grassen, zwarte toorts en vogelwikke en overal gekwinkeleer van vogels, met als toonaangever de nooit vermoeide zwartkop. De zon parelde hoog aan een blauwe lucht en scheen ongenadig op onze bolletjes. Geen hoedje, geen smeerseltjes. Goed voorbereid is het halve werk, maar het mocht de pet niet kreuken. Het zoemen rondom ons, de doodse stilte buiten dat, het zien van de zwanen en de ganzen op het water, de glinsterende uiterwaarden, de kronkel zien lopen van de Rijn. Nederland op z’n mooist.

Wie in dit theehuis komt, waant zich in het buitenland. Vleugje Portugal door al het mozaiek, een vleugje Griekenland door al het blauw, een vleugje Marokko door de loungezitjes in een setting geinspireerd op zo’n lome oosterse sfeer en compleet met gordijnen en Marokkaanse lampen. Overal stonden weelderige bloemenpartijen tussen en hier en daar grote stukken bamboebos, uitbundige hydrangea in alle soorten en maten.

Zo diep als de beleving van dit natuurschoon was, zo diep en magisch waren ook onze gesprekken waar voldoende ruimte aan kon worden gegeven. Af en toe refereerden we aan de projecten op school, hoe we genoten van de sfeer op de kampen, het ingespeeld zijn op elkaar, een naadloos aanvullen in het handelen, dezelfde glorieuze ideeën en onze verzonnen verhalen rondom zo’n project. Om ons heen liepen studenten, grijze duiven, wandelaars die aan het oefenen waren voor de Avondvierdaagse in Nijmegen met wandelschoenen en bepakking, een rugzak van zweet als het gevaarte afging op hun shirt geprint. De hitte sloeg beurtelings toe, afhankelijk van een wolk voor de zon of een doorwaaiende bries.

Wij hadden gegeten wat we konden en er kon niets meer bij, toen de dame kwam vragen of we klaar waren voor de derde gang. Help, een derde gang, dat kon er echt niet meer in. Het bleek te berusten op een misverstand, ze moest een tafel verderop zijn bij de High Tea. We haalden opgelucht adem, verlieten het lunchzitje en bewonderden de tuin met haar kunstwerken om te eindigen in een sfeervol hoekje met een kop thee voor mij en ice tea voor vriendinlief.

Toen het tegen vijven liep, stapten we echt op en hadden nog een natuurwandeling terug te goed, een pad zo smal dat de tweepersoonsfiets van de blinde man met zijn begeleidster er nauwelijks kon rijden, spannend om de ogen van een ander te zijn en voor twee te moeten kijken.

We hadden zegge en schrijve 5 kilometer gelopen, wat echt geen straf was door het. Mooie plekje. Over de Nijmeegse brug, waar ontelbaar vele voetstappen liggen, reden we op huis aan om samen met haar eega met een bescheiden maal te eindigen. ‘Zennen’ op hoog niveau.